عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٧٣ - توبه واقعى

به خدا قسم! خير دنيا و آخرت به مؤمن نمى‌رسد مگر به خوشبينيش به خداوند، و اميدش به حضرت او و خلق خوشش و خوددارى از غيبت مردم مؤمن، به خدا قسم بنده‌اى پس از توبه و استغفار عذاب نمى‌شود مگر به بدگمانيش به حضرت حق و كوتاه آمدنش در اميد به خدا و بداخلاقى و غيبتش از مردم مؤمن.

در كتاب «وسائل الشيعة» آمده‌[١]:

خداوند به حضرت داود وحى كرد: هنگامى كه بنده مؤمنم دچار گناه شد و از آن گناه توبه كرد و آراسته به حياى از من شد او را مى‌آمرزم و گناهش را از ياد حفظه مى‌برم و سيئاتش را بدل به حسنات مى‌كنم و از اين امور باك ندارم كه من ارحم الراحمينم.

توبه واقعى‌

شايد باشند در ميان مردم افرادى كه تصور كنند توبه و بازگشت به حضرت حق با پشيمانى و يا گريه و زارى و يا قرائت كردن جملات دعايى استغفار تحقق پيدا كند، ولى اينان بايد بدانند كه توبه با سه عنصر، علم و حال و عمل قابل تحقق است و اين هر سه واقعيت به طور صريح از آيات كتاب و روايات و اخبار استفاده مى‌شود.

توبه از هر گناه بايد متناسب با آن گناه صورت بگيرد، فى المثل توبه كسى كه نماز و روزه و حج و زكات و ساير عبادات را در گذشته ترك كرده قضا كردن همه آن‌هاست و توبه كسى كه به هر عنوان مال مردم و حق عباد الهى را برده بازگرداندن‌

[١] - وسائل الشيعة: ١٦/ ٧٤، باب ٨٦، حديث ٢١٠١٧.