عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٤٤ - سوء ظن در قرآن مجيد

خوش گمانى نتيجه مهذب بودن دل از صفات رذيله و آرايش آن با صفات حميده است و بدون اين دو مقدمه هرگز امكان‌پذير نيست آدمى داراى حسن ظن شود. قلبى كه صفت بخل يا حسد يا كبر يا عجب يا علاقه به دنيا و تمايلات نفسانى در آن رسوخ كرده است چگونه امكان دارد كه نسبت به ديگران خوش‌بين و خيرخواه و با محبت بوده و خير و سعادت و نفع و بزرگى آنان را بخواهد؟

رسول خدا ٦ فرمود:

در حق برادران دينى خود گمان نيكو داشته باشيد تا دل‌هاى شما صفا و طهارت پيدا كند.

ابى بن كعب گفت: چون يكى از برادران دينى خودتان را در يك حالت ناپسند و يا عملى مكروه ديديد، تا هفتاد مرتبه فعل او را تأويل به خوبى و حمل بر معناى مطلوب كنيد و اگر بعد از اين تأويل باز دل‌هاى شما آرامش پيدا نكرد البته خود را ملامت و سرزنش كنيد كه نتوانستيد خصلتى را كه از يك فرد مسلمان ديديد و تا هفتاد مرتبه جاى تأويل داشت پرده‌پوشى كرده و او را معذور بداريد، پس شما با اين نفس مضطرب سزاوارتر به ملامت هستيد.

سوء ظن در قرآن مجيد

[و من يكسب خطيئة أو إثما ثم يرم به بريئا فقد احتمل بهتانا و إثما مبينا][١].

و هر كس مرتكب خطا يا گناهى شود، سپس آن را به بى‌گناهى نسبت دهد، بى‌ترديد بهتان و گناهى آشكار بر دوش گرفته است.

[١] - نساء( ٤): ١١٢.