عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٩١ - رضا از ديدگاه عرفان

حق منضم شد، همچو موسى پيغمبر در باب اعظم يعنى در مقام رضا بازگشت به جانب الهى نمايد.

مشايخ كبار فرموده‌اند:

الرضا باب الله الاعظم وجنته الدنيا.

مقام رضا باب اعظم خداوند است و باغستان مقام رضا، دنياست كه عرصه گاه تكليف و مسئوليت است.

و تحقق به مقام رضا به حضرت موسى ٧ غالب بوده و قصه آن حضرت دلالت بر اين معنى دارد كه از ابتدا تا انتها در رضا يد و بيضا نموده است و اين آيه كريمه مؤيد همين است:

[و ما أعجلك عن قومك يا موسى\* قال هم أولاء على أثري و عجلت إليك رب لترضى‌][١].

اى موسى! چه چيز تو را شتابان كرد كه قبل از قوم خود [در آمدن به كوه طور] پيشى گرفتى؟\* گفت: پروردگارا! من به سوى تو شتافتم تا خشنود شوى. آنان گروهى هستند كه اينك به دنبال من مى‌آيند.

و حقيقت رضا بيرون آمدن بنده است از رضاى خود به دخول در رضاى محبوب و راضى شدن به هرچه حضرت خداوند درباره وى اراده آن چيز نموده باشد، به حيثيتى كه هيچ اراده و داعيه او بر خلاف اراده الله نباشد.

[و ما تشاؤن إلا أن يشاء الله‌][٢].

[١] - طه( ٢٠): ٨٣- ٨٤.

[٢] - و تا خدا نخواهد، نخواهيد خواست. انسان( ٧٦): ٣٠.