ترجمه خصال شيخ صدوق - مدرس گيلاني، مرتضي - الصفحة ٢٦٨ - (١٠٤٢) امير المؤمنين(ع) در مجلسى چهار صد سخن سودمند براى دين و دنياى مردم گفت
هر دانهيى از انار كه در شكم رود تا چهل روز دل را زنده مىكند و جان را روشنى بخش است و نگاهدارى از بيماريست و وسوسه ديو را سست سازد سركه نيكو نان خورشىست چون صفرا را كم مىكند. كاسنى بخوريد كه در هر بامدادى قطرهيى از قطرات آب بهشت بر آن است از آب باران بياشاميد كه تن را پاك مىكند و بيماريها را دور مىسازد. در قرآن گفته: خدا از آسمان آبى مىفرستد كه شما را پاك مىكند و پليدى ديو را از شما دور سازد و دلهاى شما را بهم پيوند دهد و گامها را استوار گرداند. سياه دانه براى هر دردى درمان است مگر زهرناك باشد. گوشت گاو بيمارى آورد شير آن داروست روغن گاو درمان است براى زيستن دارويى و خوراكى برتر از خرماى تازه يعنى رطب نيست در قرآن گفته: اى مريم خرما بن را بجنبان تا براى تو رطب ريزد، بخور و بياشام و ديده خويش را به فرزند گرامى خود روشن دار. كام فرزندان خويش را با خرما برداريد پيامبر ٦ كام حسن و حسين ٧ را با خرما برداشت هر گاه زن خود را درآميزى وى را به شتاب مياور تا خويشتن را آماده سازد زنان را خواستهايىست تا با شوى خود همبستر شوند هر گاه زن بيگانهيى ديدى و وى را پسنديدى هر گاه با زن خويش درآميزى او نيز چنان خواهد بود ديو را از خود دور داريد و از زنان بيگانه بپرهيزيد هر گاه كسى زنى را خواست و بىزن بود برود دوگانهيى بگزارد و خداى را ستايش كند و بر پيامبر رحمت خواهد تا خدا وى را كام روا گرداند در حال مباشرت سخن كم گويد، سخن گفتن در حال مباشرت سبب گنگى كودك گردد به درون زن منگر شايد چيزى بينى كه از وى بىرغبت گردى و كودك كور شود هر گاه با زن خود درآويختى بگوى: خدايا من به فرمان تو وى را بر خود حلال كردم و آن را به رسم امانت از تو پذيرفتم هر گاه فرزندى از او يابم نرينه تمام خلقت باشد و ديو را در او بهرهيى نباشد. حقنه يكى از چهار درمان است پيامبر ٦ حقنه را برترين درمان گفته حقنه اشكم را فربه سازد و درد درون را دور گرداند تن را نيرو بخشد. سعوط بينى را از بنفشه بسازيد بر خون گرفتن مداومت كنيد در شب اول ماه عربى و نيمه آن مباشرت مكنيد كه ديو در اين دو وقت تباهى كند و ديوان ديگر نيز با وى همداستاناند و در كودك شما انباز مىكردند در روز چهارشنبه نوره مكشيد. چهارشنبه روز ناخجستهيى ست خدا در آن دوزخ را بيافريد و در روز آدينه ساعتى ناخجسته است كه هر گاه كسى در آن خون گيرد در دم بميرد.