اخلاق اسلامى مبانى و مفاهيم - عليزاده، مهدى - الصفحة ١٩٤ - راهكارها

با مَركب نيرومند و راهوار عشق به سوى خدا پرواز نمود.[١]

پيامدها

عشق به خدا سبب معرفت به او مى‌شود، از اين‌رو عاشقان حقيقى خدا را «عارف» ناميده‌اند. عاشقان، از خداوند و جهان شناختى ويژه دارند: خدا را در همه چيز ديدن و جز او همه را هيچ دانستن، تنها او را غنى شمردن و همه را جز او فقير ديدن و نيز خدا را عزيز يافتن و جز او همه را خوار و بى‌مقدار بازشناختن.

اين برداشت در نظام عاطفى و رفتارى عاشق آثارى خاص درپى دارد: جز از خدا مدد نگرفتن، حاجت پيش ارباب دنيا نبردن و نيز خود را تنها وامدار او دانستن. عاشق واقعى خدا ايثارگر است و از نان و نام و هرآنچه رنگ تعلق پذيرد، مى‌گذرد و از اين سو خداوند نيز شكور، يعنى قدرشناس بنده خويش است:

راهكارها

اولين گام براي دست‌يابى به محبت خدا معرفت اوست. اگر صفات جمال و جلال و كمالات خداوند را نشناسيم، محبت در دل جاى نخواهد گرفت. از سويى ديگر، يادآورى مستمر نعمات خدا نيز سبب فزونى محبت مى‌گردد. رسول اكرم (ص) مى‌فرمايد:

خداى متعال به داود پيامبر فرمود: مرا دوست بدار و در جان مردمان محبوب گردان. داود گفت: پروردگارا! من خود، تو را دوست مى‌دارم، اما چگونه تو را پيش مردم محبوب گردانم؟ خداى متعال فرمود: نعمت‌هاى مرا به آنها يادآوريكن تا دوست‌دار من‌ شوند.[٢]

از ديگر سو بايد موانع محبت الاهى را نيز از ميان برداشت. بى‌شك محبت دنيا مانع

[١] - بنگريد به: محمدحسين طباطبايي، اصول فلسفه و روش رئاليسم، مقاله چهاردهم.

[٢] - پيامبر اكرم( ص) فرمود:« قالَ اللهُ عَزَّوَجَلَّ لِداودَ( ع): أَحبِبني وَ حَبِّبني إِلي خَلقي، قالَ: يا رَبِ نَعَم أَنَا أُحِبُّك فَكيفَ أُحَبِّبُك إِلي خَلقِك؟ قالَ أُذكر أَيادِي عِندِهُم فَإِنَّك إِذا ذَكرتَ لَهُم ذلِك أَحَبّوني.»( قطب‌الدين راوندي، قصصالانبياء، ص ٢٠٥.)