اخلاق اسلامى مبانى و مفاهيم - عليزاده، مهدى - الصفحة ٨٩ - ح) محبوبيت

مى‌انجامد؛ تفكري كه مى‌تواند از مسير عادى و هميشگى بيرون آمده و راه‌هاى ديگر را براى رسيدن به مقصد بيازمايد.

ح) محبوبيت‌

انسان موجودى اجتماعى است، اما روابط اجتماعى تنها براى رفع نيازهاى مادى او نيست، بلكه سطوح انسانى‌تر اين روابط از خواسته‌هاى دنيايى به‌مراتب فراتر مى‌رود و به محبت و احترام مى‌انجامد. هركس در زندگى خود خواهان آن است كه مقبول ديگران باشد؛ اين نياز در دين اسلام مورد توجه قرار گرفته و به رسميت شناخته شده است.[١]

كانون اصلى محبوبيت، برآمده از ارتباط با خداست. هركه به آفريننده عشق نزديك‌تر شود، صفات الاهى بيشتر در او جلوه‌گر مى‌گردد و بديهى است قلب‌ها به سوي كسى جذب مى‌شود كه رنگ و بوى الاهى گرفته، عطر بهشتى مى‌پراكند و منظره بهشت را مى‌نماياند. بارى، خداوند پيروى از دستورهاى خود و رسولش را كليد محبوبيت نزد مردم معرفى مى‌كند و خطاب به پيامبرش مى‌فرمايد:

اى پيامبر! بگو اگر خداوند را دوست داريد، مرا پيروي كنيد تا خداوند شما را محبوب مردمان سازد.[٢]

افزون بر اين، ايمان آورندگان و درست كاران نيز محبوب آدميان مى‌گردند:

كساني كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، به‌زودى [خداى‌] رحمان براى آنان‌ محبتى [در دل‌ها] قرار مى‌دهد.[٣]

مردم هيچ‌گاه خودخواهان و هوس‌پرستان را دوست نمى‌دارند؛ چراكه اصولًا انسان‌ها بندهاحسان و نيكى‌اند. بى‌گمان نرمى و خوش‌خلقى و دلسوزى قلب‌ها را مى‌گشايد و حكومت بر دل‌ها را به ارمغان مى‌آورد.

[١] - اللهم اجعل نفسى ... محبوبه فى ارضك و سماءك؛ خدايا! مرا در زمين و آسمانت محبوب و دوست داشتنى قرار ده.( على بن موسى بن طاوس، اقبال الاعمال، زيارت امينالله، ص ٤٧٠.)

[٢] - آل‌عمران( ٣): ٣١.

[٣] -« إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمْ الرَّحْمَانُ وُدًّا.»( مريم( ١٩): ٩٦.)