مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٨٣ - پاسخ ابن طاووس

ريشه‌دار را به گناهى متهم مى‌كنند كه از آن بيزارند. خداوند متعال مى‌فرمايد:

«قالَ مُتْرَفُوها إِنَّا وَجَدْنا آباءَنا عَلى‌ أُمَّةٍ وَ إِنَّا عَلى‌ آثارِهِمْ مُقْتَدُونَ؛[١] ثروتمندان مست و مغرور آن (شهرها) گفتند: ما پدران و نياكان خود را بر آيينى يافتيم و به آثار آنان اقتدا مى‌كنيم.»

از جمله نويسنده زبردست، استاد «رافعى» همان تهمتهاى نياى دروغپرداز خود «ابن حزم ظاهرى» را تكرار كرده، مى‌گويد: شيعه اماميه قائل به تحريف قرآنند. پيداست اين دروغپردازى از يك تعصب خشك و كور سرچشمه مى‌گيرد كه‌ «فَإِنَّها لا تَعْمَى الْأَبْصارُ وَ لكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ؛[٢] چشمها كور نيستند، ولى قلبهاى درون سينه‌ها كورند.»

او مى‌نويسد: «اما رافضى‌ها- خداوند رسوايشان سازد- هميشه گمان داشته‌اند كه قرآن دچار تبديل و دگرگونى گشته، افزايش و كاهش يافته و از جايگاه اصلى خود تحريف شده است و نيز مى‌پندارند كه امت اسلامى همين كار را در مورد احاديث و روايات نيز مرتكب شده است. اينها همه از پندارهاى شيخ و عالمشان «هشام بن حكم» بوده كه ديگران هم از روى نادانى و حماقت از وى پيروى كرده‌اند.»[٣]

اين همه ناسزا و دشنامهاى زننده سزاوار نبود از قلم نويسنده‌اى اديب تراوش كند مگر اين‌كه شيطان بر او چيره گردد و ياد خدا را از دلش بربايد كه از اين بليّه بايد به خدا پناه برد و فرجام نيك مخصوص پرهيزكاران است. و لا حول و لا قوّة الّا باللّه العلىّ العظيم.

[١] . زخرف( ٤٣) آيه ٢٣.

[٢] . حج( ٢٢) آيه ٤٦.

[٣] . اعجاز القرآن، ص ١٤٢، پاورقى شماره ٢.