مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٠٣ - ٩ تفسيرهاى مقطوع الاسناد
موضوع خود- تأليف نشده است و گفته شده هزار ورق بوده است»[١] و سند شيخ به آن صحيح مىباشد اما [مشكل اينجاست كه] اين تفسير، در دسترس نيست و هيچيك از محققان متأخر آن را نديده است و ظاهر عبارت «نجاشى» هم گوياى آن است كه خودش كتاب را مشاهده نكرده و حجم آن را از قول ديگران بازگو مىكند.
تهرانى مىنويسد: «سيد شرف الدين در كتاب «تأويل الآيات الظاهره» از او نقل مىكند. وى شاگرد محقق كركى (متوفاى ٩٤٠ ه. ق.) مىباشد. پس معلوم مىشود كتاب مزبور تا آن زمان وجود داشته است و پس از آن را خدا مىداند.»
سيد شرف الدين مىگويد: «تنها نصف اين كتاب؛ يعنى از آيه ٧٣ سوره اسراء تا آخر قرآن را در اختيار دارم.»[٢]
اما «سيد على بن طاووس» در رساله «محاسبة النفس» از آن نقل مىكند و كتاب بهطور كامل در اختيارش بوده است، چنانكه در كتاب «اليقين» تصريح كرده، مىگويد: «اين كتاب در ده جزء و در دو مجلّد قطور است و احاديث آن را از رجال اهل سنت نقل كرده تا در اتمام حجّت رساتر باشد.»
تهرانى مىگويد: «ابن طاووس در كتاب «اليقين» از هردو جلد، چندين روايت نقل نموده است.»[٣]
اين بود سرگذشت تفسير «ماهيار»، ولى محدّث نورى در اشتباه بزرگى افتاده، از كتاب «تأويل الآيات الباهره» نوشته «شيخ شرف الدين نجفى» رواياتى براى اثبات تحريف نقل مىكند، به پندار اينكه از تفسير ماهيار است.[٤]
[١] . معجم رجال الحديث، ج ١٦، ص ١٩٨.
[٢] . تأويل الآيات الظاهره، ج ١، ص ٢٨٤. اين كتاب اخيرا در دو جلد به شكلى زيبا چاپ شده است.
[٣] . الذريعه، ج ١٩، ص ٢٩ و ٣٠ و ج ٣، ص ٣٠٣ و ٣٠٤، شماره ١١٢٩. ور. ك، استادى، چهل مقاله، ص ١١١ به بعد.
[٤] . فصل الخطاب، ص ٢٣٧ و ٢٣٨، شماره ١٤، از دليل يازدهم و جاهاى ديگر، همچنين مستدرك الوسائل، ج ١، ص ٢٧٩، شماره ١١. پيش از او نيز نويسنده« امل الآمل» در اين اشتباه افتاده و نويسنده« رياض» اشتباه او را يادآور شده است. ر. ك: الذريعه، ج ٣، ص ٣٠٥.