مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٦٥ - تحريف نزد اخباريهاى متأخر
تشكيل مىدهد.»
مىافزايد: «قرآن، در دو دوران دچار تحريف، افزايش و كاستى شد نخست، عصر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و يارانش كه علل مختلفى موجب پيدايش تحريف در قرآن گشت.
يكى از علتهاى مهم، اين بود كه قرآن، بخشبخش و به مناسبت مصلحتها و پيشامدهاى گوناگون نازل مىشد و كاتبان وحى نزديك به چهارده نفر بودند كه امير المؤمنين عليه السّلام رئيسشان بود و آنها بيشتر وقتها فقط آيات مربوط به احكام شرعى و آياتى را كه در محافل و اجتماعات نازل مىشد ثبت مىكردند، اما آياتى كه در خلوتها و منزلهاى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نازل مىشد كسى به جز امير المؤمنين عليه السّلام آنها را يادداشت نمىكرد، چون حضرت على عليه السّلام پابهپا و سايهبهسايه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله حركت مىنمود، لذا مصحف او جامعتر از مصحفهاى ديگر بود.
وقتى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به ديدار محبوبش شتافت و بعد از او هركس به دنبال هواى خويش رفت، امير المؤمنين عليه السّلام قرآن را- همانگونه كه نازل شده بود- جمعآورى كرد و در رداى خود پيچيد و به مسجد آورد. در مسجد بزرگان صحابه و آن دو اعرابى حاضر بودند.
حضرت به ايشان گفت: اين كتاب پروردگارتان است همانگونه كه نازل شد.
دوّمى گفت: ما نيازى به آن نداريم، اينك مصحف عثمان پيش ماست!
امام عليه السّلام گفت: ديگر آن را نخواهيد ديد- نه شما و نه هيچكس ديگر- تا فرزندم صاحب الزمان (عج) ظهور كند و مردم را به تلاوت و عمل به احكام آن وادارد. و خداوند اين مصحف را به آسمان بالا مىبرد.
هنگامى كه آن اعرابى به خلافت رسيد كوشيد آن مصحف را به دست آورد تا بسوزاند- چنانكه مصحف «ابن مسعود» را سوزاند- از امير المؤمنين عليه السّلام مطالبه كرد، ولى امام از دادن آن خوددارى كرد.
اين قرآن نزد امامان بود و در تنهايى آن را تلاوت مىكردند و احيانا بعضى