ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٢٣٦ - تأويل بعض از آيات

«او است كه خورشيد را پرتوى قرار داد و ماه را نورى» (سوره يونس آيه ٥) و گفتار خداى عز و جل «و شب براى ايشان عبرتى است كه بر كنيم از آن روز را و آن وقت در تاريكى فرو روند» (سوره يس آيه ٣٧) و گفتار خداى عز و جل: «خدا نورشان را برگرفت و در تاريكيهاى عميق رهاشان كرد كه ديگر ديدن نتوانند» (سوره بقرة آيه ١٨) يعنى جان محمد (ص) را بگرفت و تاريكى پديد آمد و ديگر برترى خاندانش را نمى‌بينند، و همين است معناى گفتار خداى عز و جل: «و اگر آنها را بهدايت دعوت كنى نشنوند و آنها را ببينى كه بسوى تو بنگرند ولى نمى‌بينند» (سوره اعراف آيه ١٩٧).

سپس رسول خدا (ص) آن علمى را كه در نزد او بود بوصى خود سپرد و اين است گفتار خداى عز و جل: «خدا نور آسمانها و زمينها است» (سوره نور آيه ٣٥) ميفرمايد: منم رهبر آسمانها و زمين و مثال نور من كه بدان راهنمائى شوند همانند محفظه‌اى است كه در آن چراغى باشد، و آن محفظه قلب حضرت محمد (ص) است، و آن چراغ همان نورى است كه دانش در آن قرار دارد، و گفتارش كه (دنبال آن) فرمايد: «آن چراغ در شيشه‌اى است» ميفرمايد: من ميخواهم تو را قبض روح كنم پس آنچه در پيش تو است بوصى خود بسپار و در نزد او بگذار چنانچه چراغ را در شيشه گذارند «كه آن شيشه گوئى ستاره درخشانى است» پس فضيلت وصى را بدين وسيله بآنها اعلام كرد «كه از درخت پر بركتى افروخته شود» و اصل اين درخت با بركت ابراهيم عليه السّلام است و اين است گفتار خداى عز و جل:

«رحمت خدا و بركتهايش بر شما خاندان باد كه براستى او ستوده و بزرگوار است» (سوره هود آيه ٧٣) و همين است معناى گفتار خداى عز و جل: «همانا خدا آدم و نوح و خاندان ابراهيم و خاندان عمران را