ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١٤٣ - در تفسير قرآن و عالمان بدان

امام عليه السّلام- مرا خبر ده از گفتار خداى عز و جل كه در سوره سبأ فرمايد: «و معين كرديم در آن (منزلگاهها) براى سير، و در آنجا شبها و روزها بآسودگى و ايمنى راه سپاريد» (سوره سبأ آيه ١٨)؟

قتادة- اين آيه در باره آن كسى است كه از خانه خويش بقصد زيارت خانه كعبه بيرون آيد و توشه حلال با خود بردارد و مركب حلال داشته باشد و كرايه‌اش را از مال حلال بپردازد چنين كسى در امان و آسايش است تا بخانه خويش باز گردد.

امام باقر عليه السّلام فرمود: اى قتادة تو را بخدا سوگند دهم آيا ميدانى كه بسا مردى با توشه حلال و مركب و كرايه حلال از خانه خويش بقصد زيارت كعبه بيرون آيد و دچار راهزن گردد و خرجى راه او را ببرند و از اين گذشته كتكى هم باو بزنند كه بحد هلاكت رسد؟

قتادة پاسخداد: آرى بخدا، امام عليه السّلام- واى بر تو اى قتادة اگر تو قرآن را پيش خود تفسير ميكنى كه خود هلاك گشته و ديگران را بهلاكت رسانده‌اى و اگر از دهان مردم گرفته‌اى باز هم هلاك شده و مردم را نيز بهلاكت رسانده‌اى، واى بر تو اى قتاده اين آيه در باره كسى است كه از خانه خويش با توشه و مركب و كرايه حلال بآهنگ زيارت خانه كعبه بيرون آيد و بحق ما عارف و آشنا باشد و در دل هواى ما داشته باشد چنانچه خداى عز و جل فرموده: «و دلهاى مردم را چنان كن كه هواى آنها كند» (سوره ابراهيم آيه ٣٧) و مقصود ابراهيم اشتياق بخانه نبود و گر نه ميگفت: «هواى آن كند» (و اينكه «اليهم» گفت و ضمير را جمع آورد مقصودش ما بوده‌ايم) پس مائيم بخدا سوگند مقصود از ادعاى ابراهيم (ع) كه هر كه در دل هواى ما كند حج او پذيرفته است و گر نه نه، اى قتادة هر كس چنين باشد از عذاب جهنم در روز قيامت در امان و آسوده است (و اين است مقصود از آسايش و امان در آيه).