بخوبى معرفت در باره حسين عليه السّلام در دل مردم جايگير شد آنگاه حضرت حجت را مرگ فرا رسد، و كسى كه او را غسل دهد و كفن و حنوط كند و بخاك سپارد همان حسين بن على عليه السّلام است، و كسى متصدى كار دفن و كفن وصى جز وصى و امام نگردد.

شرح- اين آيه چنانچه معلوم است در باره بنى اسرائيل و مخالفت آنها با احكام توراة و كشتن شعيب و زكريا و يحيى است و مقصود از بَعَثْنا عَلَيْكُمْ عِباداً لَنا ... چنانچه گفته‌اند بخت النصر يا جالوت و لشكريان آنها است، و مقصود از ثُمَّ رَدَدْنا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ‌ .... آمدن دانيال و بيرون كردن پيروان بخت النصر از شام- و يا پيروزى داود بر جالوت و آسوده كردن بنى اسرائيل است از شر آنان- و امام روى آن دو مقدمه‌اى كه در متن (در ميان پرانتز) اشاره كرديم كه يكى آيه‌ وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا و حديث نبوى‌

«اما و اللَّه لتركبن طبقا عن طبق سنة بنى اسرائيل حذو النعل بالنعل و القذه بالقذه»

و امثال آن از احاديث بسيارى كه بدين مضمون رسيده- اين آيه را بكشتن على عليه السّلام و نيزه خوردن حسن بن على و كشته شدن حسين بن على عليه السّلام و پيروزى خونخواهان حسين در زمان ظهور حضرت مهدى عليه السّلام و آمدن حسين عليه السّلام و ياران او تأويل فرموده. (اين بود ملخص آنچه مرحوم مجلسى (ره) در شرح اين حديث ذكر كرده است).

[داستان تبعيد ابو ذر غفارى بربذه‌]

٢٥١- ابو جعفر خثعمى گويد: چون عثمان ابو ذر را بربذه تبعيد كرد امير مؤمنان و عقيل و حسن و حسين عليهم السّلام و عمار بن ياسر رضى اللَّه عنه او را بدرقه كردند و در وقت خداحافظى امير مؤمنان عليه السّلام فرمود: اى ابا ذر براستى كه تو تنها براى خداى عز و جل (در برابر عثمان) خشم كردى، پس بهمان كس كه بخاطر او خشم كردى اميدوار باش، و همانا اين مردم (يعنى عثمان و دار و دسته‌اش) از وجود تو بر دنياى خود ترسيدند (و بودن تو را مزاحم دنياى خود ديدند) ولى تو از كارهاى آنها بر دين خود بيمناك شدى، و از اين رو اينها تو را از حومه خود كوچ دادند و ببلا و گرفتارى آزمودند، و بخدا سوگند اگر همه آسمانها و زمين بروى بنده‌اى بسته باشد و آن بنده تقواى خدا را پيشه كند خداوند براى او گشايشى (از آن بلا و گرفتارى) مقرر سازد، پس مبادا چيزى جز حق و راستى تو را به انس و همدمى گيرد، و چيزى جز باطل‌