ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٦٩ - كيفيت خلقت برخى از ستارگان

هر لغزشى كه از آنها سر زده بود در ميگذشت و هر نعمتى كه بآنها اكرام كرده بود بدانها بازمى‌گرداند و هر نوع صلاح كارشان و هم چنين هر نعمتى را كه از ايشان گرفته بود و بر ايشان تباه ساخته بود بر ايشان باز ميگرداند.

پس اى مردم از خدا آنچنان كه بايد بترسيد، و ترس خدا را شعار خود سازيد (شعار بجامه گويند كه در زير لباسها بر تن كنند) و يقين خود را پاك كنيد، و از كار زشتى كه شيطان شما را بدان واداشت توبه كنيد يعنى از جنگ با ولى امر و دانشمند پس از رسول خدا (ص) و از همكارى با يك ديگر در پراكنده كردن جمع مسلمانان و از هم پاشيدن كار و تباه ساختن صلاح ميان مردم، (از اين اعمال زشت توبه كنيد) همانا خداى عز و جل توبه را بپذيرد و از بديها درگذرد و ميداند آنچه را انجام دهيد.

[كيفيت خلقت برخى از ستارگان‌]

٣٦٩- ابو عبد اللَّه مدائنى از امام صادق عليه السّلام روايت كند كه آن حضرت فرمود: همانا خداى عز و جل در هفتمين چرخ ستاره‌اى آفريده و آن را از آب سرد خلق فرموده، و ساير ستارگان روان از آب گرم است، و آن ستاره پيمبران و اوصياء است، و همان ستاره امير مؤمنان عليه السّلام است كه دستور دهد به دل كندن از دنيا و زهد در آن، و دستور دهد به بستر ساختن خاك و بالش قرار دادن خشت و جامه زبر و خوردن خوراك درشت، و خداى تعالى ستاره‌اى كه از آن بوى نزديكتر باشد نيافريده است.

شرح- مرحوم فيض (ره) گويد: امام صادق (ع) در اين حديث اشاره بستاره زحل كرده است و اين مطلب موافق با عقيده منجمان است كه زحل را ستاره نحسى ميدانند زيرا منظور آنها از نحوست و غير نحوست چيزهائى است كه مربوط باين جهان فانى است، و دنيا و آخرت با هم جمع نشوند. سپس حديثى از كتاب فرج المهموم نقل ميكند كه امام صادق (ع) از مردى از اهل يمن پرسيد شما در باره ستاره‌