ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١٠٩ - وظيفه شيعه نسبت بمخالفان

[وظيفه شيعه نسبت بمخالفان‌]

٤٣١- ابو حمزه گويد: بامام باقر عليه السّلام عرضكردم: برخى از هم مذهبان ما بمخالفين افتراء بندند و آنها را بحرامزادگى نسبت دهند؟ فرمود: خوددارى كردن از اينها بهتر است، سپس فرمود:

بخدا سوگند اى ابا حمزه مردم همگى اولاد «بغى» هستند جز شيعيان ما، من عرضكردم: چه دليلى بر اين مطلب براى من هست؟ فرمود كتاب خدا بر آن دلالت دارد، زيرا خداى تبارك و تعالى براى ما سه سهم از همه غنائم مقرر فرموده و خداى عز و جل چنين فرموده: «بداند كه هر چه را بغنيمت گيريد پنج يك آن از خدا و پيغمبر و خويشان او و يتيمان و تنگدستان و در راه ماندگان است» (سوره انفال آيه ٤١) پس مائيم صاحبان خمس و غنيمت، و ما آن را بر تمام مردم جز شيعيانمان حرام كرده‌ايم، بخدا اى ابا حمزه هيچ سرزمينى فتح نشود و هيچ خمسى از آن بيرون نرود و بر چيزى از آن دست نزنند جز آنكه بدست آن كس كه رسيده حرام باشد چه زن باشد و چه مال، و اگر حق ظاهر گردد (و دولت حقه پيروز شود) مردى را كه نزد خود عزيز است در معرض فروش درآورند (يا فروش آن را بمزايده گذارند) در ميان كسانى كه چيزى در بهاى او نيفزايد، تا آنجا كه مردى از ايشان (يعنى مخالفين) حاضر است هر چه دارد بدهد و راه نجاتى براى خود بيابد ولى بدان نرسد، و اينها بودند كه ما و شيعيانمان را از حق (مسلم) خود بيرون كردند بدون عذر و بناحق و بدون دليل و برهان.

عرضكردم: (تفسير اين آيه چيست) گفتار خداى عز و جل: «بگو مگر براى ما جز يكى از دو سرانجام نيك را انتظار ميبرند ...» (سوره توبه آيه ٥٢) فرمود: (آن دو سرانجام نيك) يا مرگ در راه‌