ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٢٤٧ - خطبهاى از امير مؤمنان ع

رسولش (ص) نيست. و در نزد مردم آن زمان بى‌ارزش‌ترين متاع كتاب خدا است در صورتى كه آن طور كه بايد و شايد خوانده شود (و بهمان گونه كه منظور خدا است تفسير گردد) و هيچ متاعى هم باز پرمشترى‌تر و گرانقيمت‌تر از همان كتاب خدا نيست در صورتى كه آياتش از جاهاى خود تحريف و تغيير يابد (و بسود دنيا داران و بر طبق ميل زمامداران بناحق تفسير گردد) و در ميان بندگان و هم در ميان شهرها در آن زمان چيزى از معروف (و كار خير) بيشتر مورد تنفر و انكار نيست، و چيزى هم از منكر (و كار زشت) بيشتر مرغوب نيست، در آن زمان هيچ كار هرزه‌اى بدتر و هيچ كيفرى جان فرساتر از راه‌يابى در وقت گمراهى (يا در نظر گمراهان آن زمان) نيست، چون كه خود قرآن‌دانان قرآن را پشت سر اندازند، و حافظانش آن را بدست فراموشى سپارند تا آنكه خواهشهاى نفسانى آنها را بدنبال خود كشاند، و اين شيوه را (پشت در پشت) از پدران خود به ارث برند، و بدروغ و تكذيب دست بتحريف و تفسير قرآن زنند و آن را ببهاى ناچيزى بفروشند و بدان بى‌رغبت باشند.

در اين زمان است كه قرآن و اهل آن مطرود و رانده از اجتماع گردند و هر دوى آنها رفيقان يك راهند كه كسى پناهشان ندهد، وه كه چه رفيقان وفادار و پسنديده‌اى هستند، و خوشا بحال آن دو و آنچه؟؟؟

كار ميكنند.

در آن زمان قرآن و اهل قرآن (بظاهر) در ميان مردمند و (در باطن) در آنان نيستند و با آنها هم (موافق) نيستند، و همراه آنان نيستند، اين مردم بر جدائى (و دورى از حق و حق‌پرستان) گرد هم آيند (و جمع شوند) و از جماعت (مسلمانان) پراكنده گردند (و هر يك براهى رود و براى خود مرامى تأسيس كنند).

سرپرستى كار اين مردم و كار دينشان را كسانى بدست گرفته‌اند كه به نيرنگ و زشت كارى و رشوه و آدمكشى در ميان آنها رفتار كنند، گويا خود را پيشوايان و راهنمايان قرآن مى‌پندارند در صورتى كه قرآن‌