ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١٣٤ - تفسير يك آيه
و در روايت ديگرى است كه آن حضرت در تفسير آيه فوق فرمود: آن سخنان اين بود كه از خدا (عفو خويش را) بحق محمد و على و حسن و حسين و فاطمه عليهم السّلام درخواست كرد.
٤٧٣- ابو بصير از امام صادق عليه السّلام روايت كند كه فرمود: هنگامى كه ابراهيم عليه السّلام ملكوت آسمانها و زمين را ديد (چنانچه از امام عليه السّلام تفسير شده يعنى پرده از جلو چشمش برداشته شد و آنچه در آسمانها و زمين است مشاهده كرد) مردى را ديد كه زنا ميكند بر او نفرين كرد و او مرد، پس مرد ديگرى را هم چنان ديد (كه زنا ميكند) بر او نفرين كرد و او هم مرد، و هم چنان تا سه نفر را ديد و بر آنها نفرين كرد و مردند، پس خداى عز و جل باو وحى فرمود: اى ابراهيم همانا دعاى تو مستجاب است پس بر بندگان من نفرين مكن كه اگر من ميخواستم (از ابتداء) آنها را نمىآفريدم، همانا من بندگانم را بر سه گونه آفريدم: يكى آن بندهاى كه مرا مىپرستد و چيزى را شريك من نسازد، پس او را پاداش نيك دهم، و ديگر بندهاى كه غير مرا مىپرستد او نيز از دست من بيرون نرود، و سوم بندهاى كه غير مرا مىپرستد ولى از صلب او كسى را خلق كنم كه مرا مىپرستد.
پس از آن ابراهيم نگاه كرد و مردارى را در كنار دريا ديد كه نيمى از آن در آب و نيمى در خشكى است، درندگان دريا را ديد كه مىآيند و از آن قسمت كه در دريا است ميخورند و ميروند و بهمديگر حمله ميكنند و يك ديگر را ميخورند، در اين هنگام بود كه ابراهيم عليه السّلام از آنچه ديده بود در شگفت شد و گفت:
«پروردگارا بمن بنما كه چگونه مردگان را زنده ميكنى» (سوره بقرة آيه ٢٦٠) گفت: يعنى چگونه بيرون آورى در روز معاد آنچه از اين حيوانات توالد و تناسل كرده حيواناتى كه همديگر را خوردهاند (و اينها كه