ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١٣٢ - در آداب مسافرت و رفيقان سفر

شكر و آردهاى نرم محمص و محلى.

٤٦٩- وليد بن صبيح گويد: روزى خدمت امام صادق عليه السّلام شرفياب شدم آن حضرت چند تيكه جامه نزد من انداخت و فرمود: اينها را بهمان تائى كه داشته تا كن من (براى انجام فرمان او) در پيش روى آن حضرت بپا خاستم، پس امام صادق عليه السّلام فرمود: خداوند معلى بن خنيس را رحمت كند (معلى بن خنيس از اصحاب و از خدمتگزاران آن حضرت بود كه بدست داود بن على فرماندار مدينه كشته شد و حضرت در مرگ او بسيار ناراحت شدند).

من گمان كردم كه امام عليه السّلام ايستادن مرا در برابرش بايستادن معلى بن خنيس تشبيه كرده و بياد او افتاده (كه دفعتا بر اف او طلب رحمت كردند) سپس فرمود: اف بر اين دنيا اف بر اين دنيا، همانا دنيا خانه بلائى است كه خداوند در آن دشمنش را بر دوستش مسلط گرداند، و براستى پس از اينجا خانه‌اى است كه چنين نيست. من عرضكردم: قربانت آن خانه كجاست؟ فرمود: اينجا- و با دست اشاره بزمين كرد- (مجلسى (ره) گويد: يعنى قبر يا بهشت و دوزخ دنيا كه در زمان برزخ روح مؤمنان و كفار در آن قرار دارند يا مقصود زمين در زمان حضرت قائم عليه السّلام يا زمين قيامت است).

٤٧٠- ابو بصير گويد: امام صادق عليه السّلام فرمود: اى ابا محمد همانا خداى عز و جل فرشتگانى دارد كه گناهان را از دوش شيعيان ما بريزند چنانچه باد در فصل خزان برگها را از درخت بريزد، و همين است (معناى) گفتار خداى عز و جل « (آنان كه حاملان عرشند و آنها كه اطراف آن هستند) بستايش پروردگار خويش تسبيح گويند (و بدو ايمان دارند) و براى مؤمنان آمرزش طلب كنند» (سوره مؤمن آيه ٧) و بخدا سوگند از اين آيه جز شما را اراده نفرموده است.