الوقوع تاريخ جهان و استقرار آشكار ملكوت خدا بر زمين- كه عيسى آغاز كرده است- خاتمه مى‌يابد ... مسيحيانى مانند كاتوليك‌ها، انگليكن‌ها و لوترى‌ها به‌طور مداوم در مراسم عبادى اعتراف مى‌كنند كه روزى عيسى با «شكوه دوباره» خواهد آمد.

بيشتر مسيحيان (همراه با يهوديان و مسلمانان) معتقدند كه تاريخ بشرى، نه بى‌نهايت است و نه ادوارى- چنان‌كه اديان ديگر تعليم مى‌دهند- بلكه به سوى جهتى معيّن مانند تير از مسير پرتاب حركت مى‌كند. تاريخ هدفى دارد و سرانجام پايان مى‌يابد؛ اما چگونه و در چه زمانى اين نقطه اوج فرا مى‌رسد؟

از ديدگاه آينده‌نگرانه مسيحى (و يهودى)، تاريخ به‌عنوان خطى مستقيم در نظر گرفته مى‌شود؛ يك آغاز و يك پايان وجود دارد. جهان، حيات و آدمى را خداوند آفريده و از آن زمان آدمى تابع زمان بوده است. پس روزى خداوند تصميم خواهد گرفت كه به رويدادهاى كيهانى و ماجراهاى حيات زمينى خاتمه دهد و اين پايان كار جهان، پايان كار تاريخ و آخر زمان خواهد بود و همه‌چيز فرا خوانده خواهد شد. در اين چشم‌انداز، تاريخ حركتى جهت‌دار و به سوى هدفى موعود دارد و نجات و رستگارى انسان‌ها- به خصوص مؤمنان- در گرو تحقّق اين وعده خداوندى است. در اين صورت بشر در رفاه و عدالت به سر خواهد برد و ظلم و تاريكى و يأس از جهان رخت برخواهد بست. البته مسيحيان همواره با اين مطلب روبه‌رو هستند كه آيا نجات‌بخشى خدا به دست مصلح موعود در اين جهان است يا مربوط به جهان آخرت و ملكوت آسمان‌ها؟ با پاسخ به اين سؤال مى‌توان تا حدودى به ديدگاه مسيحيت درباره دولت آينده مسيحى ره يافت.

مسيحيانى نيز وجود دارند كه ديدگاه بسيار وسيعى درباره روند تاريخ بشرى دارند.

آنان با اين استدلال كه محدوديت‌هاى زمان انسانى، خدا را محدود نمى‌كند؛ اظهار مى‌دارند كه ما به پايان راه نزديك نيستيم؛ بلكه تنها در آغاز يك روند تكاملى وسيع و گسترده‌ايم كه هرچند ميلياردها سال در جريان بوده؛ اما مى‌تواند ميليون‌ها يا ميلياردها سال ديگر ادامه يابد.

برخى از شارحان اين ديدگاه وسيع، معتقدند: همه جهان- كه زندگى انسانى در آن‌