چنان‌كه در فصل قبلى گذشت، روايات مربوط به خشونت و سخت‌گيرى فراوان، قابل خدشه است. شيخ طبرسى در اعلام الورى (به نقل از بحار الانوار ذيل روايت ١٩٢)[١] مى‌گويد:

«اگر درباره چگونگى حكومت حضرت ولى‌عصر و برخى از اقدامات ايشان (مانند نپذيرفتن جزيه از اهل كتاب و به قتل رساندن كسى كه به بيست‌سالگى رسيده و مسائل دينى خود را ياد نگرفته و امر به هدم مساجد و ...) سؤال شود كه چگونه است؟ آيا با شدت و عنف خواهد بود؟ بايد گفت: هرگز حكومت آن حضرت با شدّت و عنف نخواهد بود و حتى اگر روايتى در اين مورد (اعمال خشونت در حكومت حضرت) پيدا شد، صحيح نمى‌باشد و روايات صحيحى وجود ندارد كه آن حضرت با شدّت و عنف رفتار خواهد كرد».[٢]

طبرسى از حديث‌شناسان معروف و خبره فن بوده است. او تمامى رواياتى را كه در اين مورد وارد شده است، با جمله «ان كان ...» زير سؤال برده، مى‌گويد: اگر روايتى در اين زمينه (اعمال خشونت در حكومت حضرت مهدى) پيدا شود، نه مدلولش معتبر است و نه حجيّت دارد[٣].

از طرفى خود عبارت «مؤيّد بالرعب» نيز نشانگر آن است كه رعب و ترس شديدى بر دل‌وجان دشمنان و زورمندان حاكم خواهد شد؛ به‌طورى كه قدرت و توانايى هر اقدام خصمانه را از برخى از آنان سلب خواهد كرد و به جهت خوف و ترس از آن حضرت، از جنگ و مخالفت دورى خواهند نمود.

د. رابطه دوستانه يا اقتدارگرايانه‌

از رواياتى چند برمى‌آيد كه آن حضرت محبوب و مورد علاقه همه مردم خواهد

[١].« ابطل ما كانت فى الجاهلية؟ استقبل الناس بالعدل ...».

[٢].« ... اذا كان ورد بذلك خبر فهو غير مقطوع به ...»: محمد باقر مجلسى، بحار الانوار، ج ٥٢، ص ٣٨٢.

[٣]. سيد صادق شيرازى، پيشين، ص ٢٥.