هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ ...؛[١] «او است كه در ميان قوم بى‌كتاب، پيامبرى از ميان خودشان برانگيخت كه آيات او را بر آنان مى‌خواند و پاكيزه‌شان مى‌دارد و به آنان كتاب و حكمت مى‌آموزد ...».

براساس اين آيه، تكامل وجود انسان از جنبه‌هاى علمى و عملى و تزكيه و تهذيب او، به‌عنوان هدف نهايى بعثت پيامبر صلّى اللّه عليه و اله معرفى شده است.

در نتيجه مردم به آن غايت اصلى و بنيادين (عبادت و عبوديت) و تقرّب به خداوند سوق داده مى‌شوند. البته دين حاكم بر دوران، تنها اسلام خواهد بود و مردم در پرتو آن، به زدودن رذايل و آراستن فضايل، موفّق خواهند شد. دولت مهدوى، سياست، اجتماع، اقتصاد و فرهنگ را به سمت فضيلت‌هاى اخلاقى و خيرات مى‌كشاند و با پيوند ميان سياست و اخلاق، در تعالى و تكامل اخلاقى مردم مى‌كوشد. در اين راستا، علم، دانش، صنعت و تكنولوژى در مسير درست خود قرار مى‌گيرد و رابطه مردم با خدا، با خود، با ديگران و با طبيعت تصحيح مى‌شود و قدرت نيز در خدمت آنان قرار مى‌گيرد. در اين عصر سرچشمه اخلاق، دين و وحى الهى و شريعت آسمانى است كه تكليف و وظيفه مردم را به شكل مطلوبى تبيين مى‌كند.

در نظريه اخلاقى دولت، قدرت عمومى در شيوه تلقّى و عمل شهروندان و نهادهاى دولت امام مهدى (عج) نهفته است كه معطوف به تأمين حداكثر كمال و رشد اخلاقى و معنوى مردم است.

چهار. چيستى دولت اخلاقى‌

دولت اخلاقى امام مهدى (عج)، بدين معنا است كه هم خود جامع تمام فضايل،

[١]. جمعه( ٦٢)، آيه ٢.