تحصيل قربت الهى در اين ميان، از جايگاه بايسته‌اى برخوردار است. آرى بى‌نيازى همه مؤمنان را فراگرفته است؛ از اين‌رو امام باقر عليه السّلام مى‌فرمايد: «خداوند از زمين بذرها را مى‌روياند و از آسمان باران نازل مى‌كند. مردم ماليات (خراج) خود را بر گردن گذاشته، به سوى مهدى مى‌روند. خداوند به شيعيان ما در زندگى رفاه و آسايش داده است و آنان در بى‌نيازى به سر مى‌برند و اگر لطف و سعادت خداوند آنان را دربرنمى‌گرفت، با آن بى‌نيازى سركشى مى‌كردند».[١]

حضرت مهدى (عج) نيز بدون كوچك‌ترين درنگى مال را به مردم مى‌بخشد: « [در آغاز حكومت او] گاهى فردى [به جهت فقر] نزد او مى‌آيد و خواستار بخشش مالى مى‌شود و مى‌گويد: اى مهدى! ببخشاى. آن حضرت به اندازه‌اى كه او توان بر دوش كشيدن دارد، به وى مال مى‌دهد».[٢]

٣- ٢- ٣. رسيدگى به وضع بدهكاران و محرومان:

از كاركردهاى دولت مهدوى عليه السّلام در راستاى تحقق عدالت اجتماعى و توسعه كم نظير اقتصادى، محروميت‌زدايى، پرداخت بدهى بدهكاران، آزادى بردگان، ردّ و جبران مظالم و ديونى كه بر گردن شيعيان است، رفع محروميت و ندارى و تهيه ضرورى‌ترين امكانات زندگى (مانند تغذيه و مسكن)، پرداخت ديه قصاص، كمك به خانواده زندانيان و ... است. اين طليعه جامعه‌اى پيشرفته، سامان‌مند و مترقّى است.

امير مؤمنان عليه السّلام مى‌فرمايد: « [مهدى (عج)] ... هر برده مسلمانى را مى‌خرد و آزاد مى‌كند. بدهكارى [نمى‌ماند] جز اينكه بدهى‌اش را پرداخت مى‌كند و حق كسى را در دست كسى [باقى‌] نمى‌گذارد؛ جز اينكه از او باز مى‌ستاند و به صاحب حق برمى‌گرداند. كسى كشته (قصاص) نمى‌شود؛ مگر اينكه ديه او را به صاحبانش تسليم‌

[١].« يخرج اللّه من الأرض بذرها و ينزل من السماء قطرها و يخرج الناس خراجهم على رقابهم إلى المهدىّ و يوسّع اللّه على شيعتنا و لو لا ما يدركهم من السعادة لبغوا»: محمّد بن مسعود عياشى، تفسير عياشى، ج ٢٢، ص ٦١، ح ٤٩؛ محمّد باقر مجلسى، بحار الأنوار، ج ٥٢، ص ٣٤٥، ح ٩١.

[٢].« فيجى‌ء إليه رجل فيقول يا مهدى! اعطنى اعطنى، فيحثى له في ثوبه ما استطاع أن يحمله»: على بن عيسى اربلى، كشف الغمه، ج ٢، ص ٤٧٨؛ يحيى بن حسن بن بطريق، العمدة، ص ٤٣٦، ح ٩١٧.