اين انگاره در عرصه‌هاى سياست، اجتماع، فرهنگ و اقتصاد به خوبى متبلور و نمايان شده است. با بررسى شاخص‌ها و معيارهاى جامعه آرمانى اسلام، اين ادعا به روشنى فهم و اثبات مى‌شود:

١. ارتباط فرد با خداى متعال: در نظام سياسى مهدوى، اين انگاره، در رأس برنامه‌ها و سياست‌ها قرار دارد و همه فعاليت‌ها و كارويژه‌هاى دولت در جهت توحيد، عبوديت و عبادت سامان مى‌يابد. در اين راستا اخلاق و رفتارهاى مردم تغيير و آموزه‌هاى مذهبى، اخلاقى و عرفانى گسترش و حاكميت مى‌يابد. تربيت دينى، تهذيب و تزكيه نفوس، دين‌مدارى و ايمان باعث تقرّب به خدا و رسيدن به كمال نهايى (معرفت و وصال الهى) مى‌شود و بدين وسيله رابطه انسان با آفريدگارش، تصحيح و كامل مى‌شود. در اين جامعه، شرك، كفر، نفاق، الحاد و دين‌ستيزى ريشه‌كن شده و عاملان و كارگزاران فسادهاى دينى و هواپرستى از بين خواهند رفت. در اين روز موعود پايان سرنوشت محتوم شيطان و جبهه باطل است.

٢. ارتباط فرد با خود: انسان در جامعه آرمانى مهدوى، به كرامت، شخصيت و ارزش واقعى خود پى خواهد برد و به شناختى درست از خود و استعدادها و شايستگى‌هايش- براى رسيدن به مقام خليفة اللهى- دست خواهد يافت. همه مواهب و امكانات مادى و معنوى در اختيار او و براى بالندگى معنوى و رفاه دنيوى او، قرار خواهد گرفت. دانش، خرد و انديشه او متعالى و رفتار، كردار و گفتارش اخلاقى و متكامل خواهد بود. نتيجه اين معرفت و دانش، باورداشت و شناخت هرچه بيشتر خداوند و درك وظايف، مسؤوليت‌ها و تكاليف دينى، اخلاقى و سياسى خود است. همچنين دورى از گناه، فساد، جنايت، خونريزى و تجاوز (رذايل اخلاقى) و پايبندى به صداقت و درستى، احسان، نيكى، طاعت و عبادت، رعايت حلال و حرام و ... (فضايل اخلاقى) از شاخصه‌ها و ويژگى‌هاى بارز اين عصر است.

٣. ارتباط فرد با طبيعت: در عصر زندگى، انسان رابطه‌اى سالم و متعادل با طبيعت‌