سلطنت خواهد كرد. پايه حكومتش را بر عدل و انصاف استوار خواهد ساخت و گسترش فرمان‌روايى صلح‌پرور او را انتهايى نخواهد بود. خداوند قادر متعال چنين اراده فرموده و اين را انجام خواهد داد».[١]

در كتاب زكريا آمده است:

«اى قوم من! شادى كنيد و از خوشحالى فرياد برآوريد؛ چون پادشاهتان نزد شما مى‌آيد! او نجات‌دهنده‌اى پيروزمند است ... پادشاه شما در ميان تمام قوم‌ها صلح برقرار خواهد كرد. قلمرو حكومت او از دريا تا دريا و از رود فرات تا دورترين منطقه زمين خواهد بود ...».[٢]

در مزامير داوود آمده است:

«سلطنت پادشاه ما همچون بارانى كه بر گياهان مى‌بارد و مانند بارش‌هايى كه زمين را سيراب مى‌كند، پربركت خواهد بود. در زمان حكومت او، مردم خداشناس كامياب خواهند شد و تا وقتى‌كه ماه باقى باشد، صلح و سلامتى برقرار خواهد بود ...».[٣]

سابقه اين مفهوم در مكاتب سلطنتى خاور نزديك باستانى يافت مى‌شود كه در آن، پادشاه، نقش ناجى مردم خود را ايفا مى‌كرد و انتظار مى‌رفت كه هر پادشاه جديد، حاصلخيزى، ثروت، آزادى، صلح و سعادت را براى سرزمين خود به ارمغان آورد ...

دانشمند فرانسوى ادوارد دورم برخى از متونى را ذكر كرده است كه چنين انتظاراتى را تحت عنوان «پادشاه مسيح» مطرح كرده‌اند. در مزامير منسوب به سليمان،[٤] اين مسيح، فرزند داوود است. او با خرد و عدل حكومت خواهد كرد، قدرت‌هاى بزرگ جهان را شكست خواهد داد، مردم خود را از قيد حكومت بيگانه رها خواهد ساخت و سلطنتى جهانى وضع خواهد كرد كه در آن مردم در صلح و سعادت زندگى خواهند كرد. همين‌

[١]. اشعيا: ٩، بند ١- ٧.

[٢]. زكريا: ٩، بند ٩ و ١٠.

[٣]. مزامير: ٧٢، بند ٦ و ٧.

[٤]. مزامير سليمان: باب‌هاى ١٧ و ١٨.