و نيز: «ثروت را در ميان مردم به فراوانى مى‌بخشد. كسى كه در صدد صدقه دادن باشد، اموالى را برمى‌دارد و به مردم عرضه مى‌دارد. به هركس مى‌دهد، مى‌گويد: من نيازى ندارم»[١] و «در سال دوبار عطاياى او به شما مى‌رسد و در ماه دوبار رزق شما را تأمين مى‌كند».[٢]

امام باقر عليه السّلام فرمود: «هنگامى‌كه قائم ظهور مى‌كند ... در سال دوبار به مردم مال مى‌بخشد و در ماه دوبار امور معيشت بدان‌ها مى‌دهد و ميان مردم چنان به تساوى قسمت مى‌كند كه نيازمندى به زكات باقى نمى‌ماند. صاحبان زكات، زكاتشان را نزد محتاجان مى‌آورند؛ [ولى‌] آنان نمى‌پذيرند ... پس [او] دست به بخشش مى‌گشايد؛ چنان‌كه تا آن زمان، كسى چنان بخشش اموال نكرده باشد».[٣]

البته حضرت در اين اعطا و بخشش‌ها، استفاده اخلاقى نيز مى‌كند و با عتاب به مردم، اعلام مى‌دارد كه دشمنى‌ها و جنگ‌هاى شما، تنها به خاطر اين اموال و ثروت بود كه اكنون كسى ميل چندانى به آنها ندارد: «ثروت‌هاى روى زمين و منابع زيرزمين، نزد آن حضرت گرد مى‌آيد. آن‌گاه حضرت به مردم خطاب مى‌كند: بياييد! بگيريد آنچه را كه برايش خويشاوندى را قطع مى‌كرديد و به خونريزى و گناهان دست مى‌زديد!! او چنان اموال مى‌بخشد كه كسى پيش از او چنان نكرده است».[٤]

[١].« يفيضن فيهم المال حتّى يهمّ الرّجل بماله من يقبله منه حتّى يتصدّق فيقول الّذى يعرضه عليه: ارب لى به»: كامل سليمان، يوم الخلاص، ج ٢، ص ٥٩٧؛ و نيز ر. ك: ابراهيم جوينى خراسانى، فرائد السمطين، ج ٢٢، ص ٥٨٢.

[٢].« فيعطيكم في السنة عطاءين و يرزقكم في الشهر رزقين ...»: محمّد بن ابراهيم نعمانى، الغيبة، ص ٢٣٩، ح ٣٠.

[٣].« إذا ظهر القائم ... يعطى الناس عطايا مرّتين في السنّة و يرزقهم في الشهر رزقين و يسوّى بين الناس حتّى لا ترى محتاجا إلى الزكاة و يجى‌ء اصحاب الزكاة بزكاتهم إلى المحاويج من شيعته فلا يقبلونها ...

فيعطى عطاء لم يعطه احد قبله»: محمّد باقر مجلسى، بحار الأنوار، ج ٥٢، ص ٣٩٠، ح ٢١٢.

[٤].« و يجتمع إليه اموال اهل الدنيا كلّها من بطن الارض و ظهرها، فيقال للنّاس: تعالوا إلى ما قطعتم فيه-- الأرحام و سفكتم فيه الدم الحرام و ركبتم فيه المحارم، فيعطى عطاء لم يعطه أحد قبله»: محمّد بن على، شيخ صدوق، علل الشرايع، ج ١، ص ١٦١، ح ٣؛ محمّد باقر مجلسى، بحار الأنوار، ج ٥٢، ص ٣٩١، ح ٢١٢ و نيز ر. ك: محمّد بن ابراهيم نعمانى، الغيبة، ص ٢٣٧، ح ٢٦.