را در هوا و هوس. در چنين روزگارى است كه احدى از آدميان به فكر تفسير و توجيه هواهاى نفسانى و شيطانى خود، نخواهد افتاد و نخواهد گفت: حيات؛ يعنى، لذّت حيوانى من![١]

ب. از بين بردن زشتى‌ها و رذايل اخلاقى: «همه خيرها در آن زمان است كه مهدى قيام مى‌كند و همه اين زشتى‌ها را از ميان برمى‌دارد».[٢] امام حسين عليه السّلام پس از بيان دورنمايى از عصر پيشاظهور، سخن بالا را ايراد فرموده است (آنچه انتظارش را داريد تحقّق نمى‌يابد، جز زمانى كه انزجار و نفرت از يكديگر بين شما رواج يابد؛ گروهى بر ضدّ گروه ديگر شهادت دهند و همديگر را لعن و نفرين كنند ...).

ج. نهى از منكرات: «دنيا پايان نمى‌يابد تا اينكه خداى عزّوجل، مردى از ما اهل بيت را برانگيزد؛ او به كتاب خدا عمل مى‌كند و زشتى در شما نمى‌بيند، مگر اينكه از آن نهى مى‌كند».[٣]

د. از بين بردن كينه‌ها و دشمنى‌ها: «اگر قائم ما قيام كند ... كينه‌ها و دشمنى‌ها از سينه‌ها بيرون رود».[٤]

كينه‌توزى سرشت شيطانى و ناانسانى است و زمينه بيشترين ناسازگارى‌هاى اجتماعى، همين سرشت است كه از نابخردى و پايين بودن سطح فرهنگ انسانى سرچشمه مى‌گيرد. با رشد تربيت و تكامل عقل، كينه به محبت و دوستى تبديل مى‌شود و روابط اجتماعى بر اصل انسان‌دوستى و نوع‌خواهى استوار مى‌گردد و محبّت در سطح‌

[١]. محمّد تقى جعفرى، ترجمه و تفسير نهج البلاغه،( تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامى، ١٣٦٢) ج ٢٤، ص ٥ و ٦.

[٢].« ... الخير كلّه في ذلك الزمان يقوم قائمنا و يدفع ذلك كلّه»: محمّد بن حسن شيخ طوسى، كتاب الغيبة، ص ٤٣٧؛ محمّد بن ابراهيم نعمانى، الغيبه، ص ٢٠٥؛ قطب الدين راوندى، الخرائج و الخرائح، ج ٣، ص ١١٥٣.

[٣].« إنّ الدنيا لا تذهب حتّى يبعث اللّه عزّوجلّ رجلا منّا أهل‌البيت يعمل بكتاب اللّه لا يرى فيكم منكرا إلّا انكره»: محمّد بن يعقوب كلينى، كافي، ج ٨، ص ٣٩٦، ح ٥٩٧؛ محمّد بن حسن حرّ عاملى، اثبات الهداة، ج ٣، ص ٥٨٨، ح ٨٠٥؛ محمّد باقر مجلسى، بحار الأنوار، ج ٥٢، ص ٣٧٨، ح ١٨٢.

[٤].« لو قام قائمنا .... لذهبت الشحناء من قلوب العباد»: محمّد بن على شيخ صدوق، الخصال، ج ٢، ص ٦٢٦؛ حسن بن على حرّانى، تحف‌العقول، ص ١١٥؛ محمّد باقر مجلسى، بحار الأنوار، ج ٥٢، ص ٣١٦.