از اين عبارات برمى‌آيد كه مقصود فقط سلطنت مسيح نيست؛ بلكه با تحول انسان‌ها، اين مرحله به وجود خواهد آمد. از بعضى عبارات كتاب‌هاى مقدس‌[٣] به دست مى‌آيد كه حكومت خدا، يك مرحله خاص روحانى است؛ نه فقط يك دولتى كه مسيح شاه آن باشد![٤]

البته اعتقاد به «ملكوت خدا» و استقبال از تحقّق آن باعث بروز انتظارات و تفاسير مختلفى شده است. ميليون‌ها نفر از مردم فقير و مستضعف، با اين اعتقاد دلگرم‌اند كه رنج و بدبختى آنان، بى‌پايان نيست و مشيّت الهى يا قضا و قدر آن‌را دفع نكرده است؛ بلكه خدا از تلاش آنان براى تحقّق حكومت عدل، حمايت مى‌كند. عيسى مسيح، در ملكوت درهاى زندگى را به روى همه مردم گشوده است. كسانى كه زندگى را پوچ و بى‌معنا مى‌بينند، مى‌توانند منتظر زمانى باشند كه- به تعبير پولس- ما ديگر از پشت شيشه صورت مبهم و تار نمى‌بينيم ....

ديدگاه‌هاى مختلف در زمينه «سلطنت خدا» باعث نگرش و رفتارهاى مختلف در ميان مسيحيان شده است. گروهى از مسيحيان معتقدند: هرچند مؤمنان مى‌توانند پيشاپيش نشانه‌هايى از ملكوت خدا را اينجا در روى زمين درك كنند؛ اما انسان، سعادت و خوشبختى كامل را تنها پس از مرگ خواهد چشيد.

در اين‌گونه از اعتقاد هرچند مسيح روزى باز خواهد گشت تا جهان را به ملكوت تبديل كند؛ اما اين مى‌تواند زمانى طولانى پس از اين باشد و در همين ضمن كسانى كه با ايمان مرده‌اند، از نعمت‌هاى ملكوت در بهشت- جايى كه محبّت خدا به نحو اعلا حاكم است- بهره خواهند برد.

[١]. متى: ١٣، بند ٤٣.

[٢]. مرقس: ١٢، بند ٣٤.

[٣]. متى: ١٢، بند ٤٤.

[٤]. ر. ك: جلال الدين آشتيانى، دين مسيح،( تهران: نگارش، ١٣٧٩)، صص ٢٩٢- ٢٩٤.