آينده جهان( دولت و سياست در انديشه مهدويت) - كارگر، رحيم - الصفحة ١٧٥
نكوهشگران باكى ندارد»[١].
در روايت عجيبى اشاره به كشتار فراوان مهدى (عج) شده است؛ چنانكه يحيى بن علا نقل كرده است: «خداوند متعال در ميان اين امت، مردى را بيرون مىآورد؛ مردى كه از من است و من از او هستم. خداوند تعالى به سبب او بركات آسمانها و زمين را عطا مىكند ... به حدّى مىكشد كه جاهلى مىگويد: اگر از ذريّه محمد صلّى اللّه عليه و اله بود، رحم مىكرد»[٢].
امام صادق عليه السّلام فرمود: «چون يكى از شما ظهور قائم را آرزو كند، آنرا همراه با عافيت آرزو كند كه خداى تبارك و تعالى حضرت محمد صلّى اللّه عليه و اله را رحمة للعالمين فرستاده است؛ ولى او را براى انتقام خواهد فرستاد»[٣].
در روايتى آمده است: «مفضل بن عمر مىگويد: در حضور امام صادق عليه السّلام شنيدم كه از حضرت قائم عليه السّلام ياد شد، پس عرض كردم: همانا اميدوارم كار ايشان به آسانى صورت پذيرد. فرمود: آن امر صورت نمىپذيرد تا اينكه عرق و خون بسته شده را برطرف سازيد»[٤].
محمد بن مسلم مىگويد: امام باقر عليه السّلام فرمود: «اگر مردم بدانند كه مهدى به هنگام خروج [با ستمگران] چه مىكند، بيشتر آنان دوست مىدارند كه او را درك نكنند و آن كشتار را نبينند! آگاه باشيد كه او از قريش آغاز مىكند و از آنها جز شمشير دريافت
[١].« اذا خرج يقوم بأمر جديد و كتاب جديد و سنة جديدة، و قضاء جديد على العرب شديد! ليس شأنه الا القتل، لا يستبقى احدا و لا تأخذه فى اللّه لومة لائم»: محمد بن ابراهيم نعمانى، الغيبة، ص ٢٣٥، ح ٢٢ و ص ٢٥٤، ح ١٣؛ محمد باقر مجلسى، بحار الانوار، ج ٥٢، ص ٢٣٠، ح ٩٦ و ص ٣٤٨، ح ٩٩.
[٢].« ينتج اللّه تعالى فى هذه الامة رجلا منّى و أنا منه يسوق اللّه تعالى به بركات السماوات و الارض ... يقتل حتّى يقول الجاهل: لو كان هذا من ذريّة محمد صلّى اللّه عليه و اله لرحم»: محمد بن حسن طوسى، كتاب الغيبة، ص ١٨٨؛ محمد بن حسن حرّ عاملى، اثبات الهداة،( تهران: دار الكتب الاسلاميه، بىتا)، ج ٢، ص ٥٠٤، ح ٥٣٠.
[٣].« اذا تمنى أحدكم القائم فليتمنّه فى عافية فانّ اللّه بعث محمدا صلّى اللّه عليه و اله رحمة و يبعث القائم نقمة»: محمد بن يعقوب كلينى، كافى، ج ٨، ص ٢٣٣، ح ٣٠٦؛ محمد باقر مجلسى، بحار الانوار، ج ٥٢، ص ٣٧٥، ح ١٧٦.
[٤].« عن المفضّل، قال: سمعت أبا عبد اللّه و قد ذكر القائم فقلت: انى لارجو أن يكون امره فى سهولة؟ فقال:
لا يكون ذلك حتّى تمسحوا العرق و العلق»: محمد باقر مجلسى، بحار الانوار، ج ٥٢، ص ٣٨٥، ح ١٢٤.