آينده جهان( دولت و سياست در انديشه مهدويت) - كارگر، رحيم - الصفحة ٣٠٣
جامعه از ناراستىها و كژىها پيراسته شود و زمينههاى مفاسد و تباهى كم گردد: «...
مهدى (عج)، حدود الهى را اجرا مىكند و به حكم خدا داورى مىنمايد».[١]
ج. داورى براساس كتابهاى آسمانى: «آنگاه در ميان اهل تورات به تورات، در ميان اهل انجيل به انجيل، در ميان اهل زبور به زبور و در ميان اهل قرآن به قرآن حكم مىكند».[٢]
د. قضاوت داودى و سليمانى: «... آنگاه منادى ندا مىدهد: اين مهدى است كه چون داود و سليمان قضاوت مىكند و در قضاوت كردن احتياجى به دليل و شاهد ندارد»[٣] و نيز: «وقتى قائم آل محمّد صلى اللّه عليه و اله قيام مىكند، به حكم داود حكم مىكند ...».[٤]
ه. عدم درخواست بيّنه و گواه: «زمانى كه قائم آل محمد صلى اللّه عليه و اله فرمانروا شود، در ميان مردم به حكم داود، داورى مىكند و نيازى به شاهد و گواه ندارد. در هر موردى خداوند، حكم واقعى را به او الهام مىكند و او براساس علم خود قضاوت مىنمايد و هر قومى را از اجتهاد و استنباطشان خبر مىدهد. دوست و دشمن خود را با نشان الهى مىشناسد ...»[٥] و نيز: «دنيا به پايان نمىرسد تا اينكه مردى از ما اهلبيت، خروج مىكند.
[١].« ... يقيم حدود اللّه و يحكم بحكم اللّه»: محمّد بن على بن بابويه قمى( شيخ صدوق)، كمال الدين، ج ١، ص ١٥٥؛ همان، عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج ١، ص ٦٣؛ فضل بن حسن طبرسى، اعلام الورى، ص ٤٠٣.
[٢].« يحكم بين اهل التوراة بالتوراة و بين اهل الانجيل بالانجيل و بين اهل الزبور بالزّبور و بين اهل القرآن بالقرآن ...»: محمّد بن ابراهيم نعمانى، الغيبة، ص ٢٣٧، ح ٢٦؛ محمّد باقر مجلسى، بحار الأنوار، ج ٥٢، ص ٣٥١.
[٣].« ... ثمّ يأمر مناديا فينادى: هذا المهدى يقضى بقضاء داود و سليمان لا يسأل على ذلك بيّنة»: محمّد بن على بن بابويه( شيخ صدوق)، الخصال، ج ٢، ص ٦٤٩، ح ٤٣؛ همان، كمال الدين، ج ٢، ص ٦٧١، ح ٩؛ محمّد بن ابراهيم نعمانى، الغيبة، ص ٣١٣، ح ٥.
[٤].« إذا قام قائم آل محمّد صلى اللّه عليه و اله حكم بحكم داود لا يسأل بيّنة»: محمّد بن يعقوب كلينى، كافى، ج ١، ص ٣٩٧؛ محمّد بن حسن حرّ عاملى، وسائل الشيعه، ج ٢٧، ص ٢٣١، ح ٣٣٦٦٠؛ حسين نورى، مستدرك الوسائل، ج ١٧، ص ٣٦٥، ح ٢١٥٨٧.
[٥].« إذا حكم قائم آل محمّد صلى اللّه عليه و اله حكم بين النّاس بحكم داود، فلا يحتاج إلى بيّنة، فيلهمه اللّه تعالى فيحكم بعلمه و يخبر كلّ قوم بما استنبطوه و يعرف وليّه من عدوّه بالتوسم»: محمد بن محمّد بن نعمان( شيخ مفيد)، الارشاد، ج ٢، ص ٣٨٦؛ على بن عيسى اربلى، كشف الغمه، ج ٢، ص ٤٦٦؛ فضل بن حسن طبرسى، اعلام الورى، ص ٤١٤؛ ميرزا حسين نورى، مستدرك الوسائل، ج ١٧، ص ٣٦٤.