داده (مانند تحولات جهانى شدن و پيشرفت‌هاى فنّ‌آورى اطلاعاتى و ارتباطاتى و تشكيل دهكده جهانى و ...) باعث شده كه انديشمندان و فيلسوفان توجّه ويژه‌اى نسبت به آينده جهان داشته باشند و درباره خطرات و تحوّلات احتمالى هشدارهايى بدهند.

اديان- به خصوص دين اسلام- نيز توجّه ويژه‌اى به آينده بشر دارند و افقى روشن و اميدوارانه فراروى انسان گشوده‌اند و آينده‌اى توأم با عدالت، امنيت، معنويت و پيشرفت براى جهان پيش‌بينى كرده‌اند. اين وعده و بشارت به دست خاتم اوصيا، موعود آسمانى و حجت الهى، تحقق خواهد يافت.

پس مطالعه و پژوهش درباره «آينده»، در حال‌حاضر اهميت و ضرورت ويژه‌اى يافته و «آينده‌پژوهى»- هرچند با پيشينه اندك و نوظهورى- جايگاه مهم و برجسته‌اى در ميان علوم پيدا كرده و به‌عنوان يكى از رشته‌هاى علمى، مطرح گرديده است.

در رابطه با آينده، اصطلاحات و الفاظ گوناگونى از قبيل: فرجام‌مندى، آينده‌نگرى، پيش‌بينى، سرنوشت‌باورى، آينده‌باورى، غيب‌گويى، آينده‌شناسى، دورانديشى و ... به كار مى‌رود؛ اما آنچه اهميت دارد «روش‌مند كردن پژوهش درباره آينده» و نشان دادن تصويرى جامع و نزديك به واقع از آينده است. بر اين اساس فهم «آينده»، «تصويرسازى واقع‌بينانه از آينده» و «روش‌مند كردن پژوهش درباره آينده»، امرى بايسته و ضرورى به نظر مى‌رسد.

از آنجايى‌كه موضوع اين پژوهش، «مهدويت و آينده دولت» است، لذا دو انگاره «آينده‌پژوهى» و «مهدويت‌پژوهى» مطرح مى‌شود كه در ابتدا بايد اين‌دو توضيح داده شود:

١. آينده‌پژوهى، اعم از غايت و نهايت‌پژوهى است. مهدويت‌پژوهى از اين حيث، جزئى از آينده‌پژوهى است. البته مهدويت، آينده نهايى و بلند برد محسوب مى‌گردد.

٢. آينده‌پژوهى، كلّى و مفهومى است؛ حال اينكه مهدويت‌پژوهى، مصداقى است؛ آن‌هم در مورد همان يك مصداق تام و تمام. از طرفى جزئيات آينده جهان در