«آينده»، كليد واژه، مفهوم و انگاره‌اى است كه انديشه و تأمّل درباره آن، براى همگان جالب و پرجاذبه است. مردم دوست دارند بدانند سرنوشت جهان در آينده چگونه رقم خواهد خورد؟ تاريخ بشرى به كدام سمت حركت مى‌كند؟ انسان چه برنامه و تصميمى براى آينده بگيرد؟ آيا دنيا به سمت پيشرفت و توسعه حركت مى‌كند يا تعالى و تكامل؟ در آينده نزديك يا دور، زندگى بشرى چگونه خواهد بود؟ آيا وعده‌هاى اديان و مكاتب درباره آينده تحقّق خواهد يافت يا نه؟ آيا بشر در آينده به راحتى، امنيت، رفاه و آسايش دست خواهد يافت؟ آيا جنگ‌ها، كشتارها و ستيزه‌جويى‌ها در انتظار انسان است؟ باتوجّه به پيشرفت مادى بشر، وضعيت تكنولوژى و صنعت چگونه خواهد بود؟ آيا انباشت سلاح‌هاى هسته‌اى، ميكربى، هيدروژنى و ... جهان را با خطر نابودى مواجه نمى‌سازد؟ و ...

با رخ‌نمايى اين‌گونه پرسش‌ها و صدها سؤال ديگر، توجه به آينده، ضرورت و اهميت ويژه‌اى يافته است و دولت‌ها و صاحبان دانش و انديشه، همواره به فكر برنامه‌ريزى و سياست‌گذارى (در عرصه اقتصاد، سياست، امنيت، مديريت و ...) براى آينده و پيشدستى در برابر مشكلات احتمالى بوده‌اند و يا خواسته‌اند آينده‌اى مطمئن و توسعه‌آميز براى كشورهاى خود رقم زنند.

از طرف ديگر پديده‌ها و تحولات سريع و شگرفى كه در عرصه بين‌الملل رخ‌