از اين جنگ و مبارزه با سپاه كفر و ستم، در فرهنگ اسلامى با عنوان «جهاد» ياد شده است و براى تحقق آرمان‌هاى الهى و اخلاقى، مطلوب و بايسته است و تا دفع فتنه بايد ادامه داشته باشد: وَ قاتِلُوهُمْ حَتَّى لا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَ يَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ لِلَّهِ ...؛ «با آنان نبرد كنيد تا ديگر فتنه‌اى نباشد و دين همه، دين خدا گردد ...».

اما بايد دانست كه جنگ و جهاد به‌عنوان آخرين راه كار است و حضرت مهدى (عج) نخست با برهان و دليل روشن و دعوت به بيعت (همانند رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله)، شروع به قيام خواهد كرد و تنها با افرادى مغرض و عنود (منافقان، كافران، ناصبين، برخى از مردم مكّه و مدينه و مشركان)، پيكارى سخت خواهد داشت. پس عموم مردم از فيض وجود آن حضرت، از جنگ و درگيرى به دور خواهند بود و اتفاقا همه آنها از ظهور و نهضت او خشنود شده و ايشان را يارى خواهند كرد. هنگامى‌كه مهدى (عج) ظهور خواهد كرد، نام او بر سر زبان‌ها خواهد بود. وجود مردم، سرشار از عشق و محبت به او است؛ به‌گونه‌اى كه جز نام او هيچ نامى در ياد و زبان آنان نيست و با دوستى او روح خود را سيراب مى‌كنند. در آن هنگام فرج و گشايش بر مردم مى‌رسد، به‌طورى كه مردگان آرزوى زندگى دوباره مى‌كنند[١]. پس عموم مردم از رأفت و بركات وجودى آن حضرت برخوردار خواهند بود؛ چون قيام آن حضرت نه براى كسب قدرت و نه حفظ حكومت است؛ بلكه براى اجراى عدالت و رستگارى مردم است (امرى كه انسان‌ها در طول قرن‌ها و سال‌ها چشم‌انتظار آن بوده‌اند). پس اين جنگ‌ها بسيار محدود و در مورد عدّه خاصى از دشمنان و مقابله‌كنندگان با قيام است و به‌عنوان اقدام اصلى و هدف نهايى آن حضرت مطرح نمى‌باشد.

[١]. ر. ك:« يفرح به اهل السماء و اهل الارض و الطير و الوحوش» و« تسرّ بعدله و بركته قلوب المؤمنين و تتألف اليه عصب العجم و قبائل من العرب» و« يحبه اهل السماء و الارض» و« يرضى عنه ساكن السماء و الارض» و« ... يتمنى الاحياء الاموات تعيش فى ذلك» و ...: جلال الدين سيوطى، العرف الوردى، ص ١٠٤ و ١١٢؛ نباطى بياضى، الصراط المستقيم، ج ٢، ص ٢٤٢؛ قندوزى حنفى، ينابيع المؤدّة، ج ٢، ص ٥١٧ و ....