«اعتقاد به وجود مهدى منتظر، بنابراين احاديث صحيح امرى لازم است. عيسى و دجّال در زمان او ظاهر مى‌شوند و هر جا «المهدى» به‌طور مطلق آورده شود، مراد او است»[١].

ابن خلدون- در عين انكار احاديث مهدى- مى‌گويد:

«مشهور بين همه مسلمانان، در همه عصرها اين است كه به يقين در آخر الزمان، فردى از خاندان نبوت ظهور مى‌كند، دين را مدد مى‌رساند و عدل را مى‌گستراند. مسلمانان از او پيروى مى‌كنند و به همه كشورهاى اسلامى، حاكم مى‌شود. او مهدى نام دارد»[٢].

ابن ابى الحديد مى‌نويسد:

«ميان همه فرقه‌هاى مسلمين اتفاق قطعى است كه عمر دنيا و احكام و تكاليف پايان نمى‌پذيرد، مگر پس از ظهور مهدى»[٣].

بر اين اساس باورداشت مهدويت، امرى ضرورى و بايسته است و انكار آن به معناى نپذيرفتن روايات منقول از پيامبر اسلام است.

در احاديث و روايات زيادى- به خصوص در احاديث اهل سنت- از حضرت مهدى با عناوين زير ياد شده است: خليفه در پايان امت من،[٤] امير در پايان فتنه‌ها و انقطاع زمان،[٥] مالك و فرمانرواى زمين،[٦] پادشاه و فرمانرواى انسان‌ها،[٧] امام و پيشواى‌

[١]. متقى هندى، البرهان فى علامات مهدى آخر الزمان، ص ١٦٩.

[٢]. عبد الرحمن بن محمد بن خلدون، مقدمه ابن خلدون،( بيروت: دار احياء التراث العربى، بى‌تا)، ص ٣٦٧.

[٣]. ابو حامد بن هبة اللّه بن ابى الحديد معتزلى، شرح نهج البلاغه،( قم: كتابخانه آيت اللّه نجفى مرعشى، ١٤٠٤)، ج ٢، ص ٥٣٥.

[٤].« يكون فى آخر أمتى خليفة»: متقى هندى، كنز العمال، ج ١٤، ح ٣٨٦٥٩؛ احمد بن حنبل شيبانى، المسند، ج ٣، ص ٥ و ٣٨؛ سليمان بن ابراهيم قندوزى، ينابيع المودة،( قم: شريف رضى، ١٣٧٥)، ج ٢، ص ٥١٦.

[٥].« يكون فى آخر الزمان عند تظاهر من الفتن و انقطاع من الزمن امير»: متقى هندى، كنز العمال، ج ١٤، ح ٣٨٧٣؛ جلال الدين سيوطى، العرف الوردى فى اخبار المهدى، ص ٤٤.

[٦].« حتّى يملك الارض رجل»: متقى هندى، كنز العمال، ح ٣٨٦٩٠؛ قندوزى حنفى، ينابيع الموة، ج ٢، ص ٥٦٣.

[٧].« يملك الناس رجل من اهل بيتى»: طبرانى، المعجم الكبير، ج ١٠، ص ١٣٤- ١٣٥؛ متقى هندى، كنز العمال، ج ١٤، ح ٣٨٧٠٧.