نقش اصلى دارد- سرانجام الهى مى‌گردد يا حداقل به‌طور كامل در زندگى خود خدا جذب مى‌شود. الهى‌دان و ديرينه‌شناس كاتوليك فرانسوى قرن بيستم، پيردو شاردن، اين ديدگاه آخرت شناسانه را با تعابير شاعرانه توصيف مى‌كند و عيسى را كشف مقدماتى «مسيحى شدن» نهايى كه همه زندگى‌ها و مواد به سوى آن در حركت‌اند، توصيف مى‌كند![١]

در عهد جديد، به طرق گوناگون و در آثار مختلف و با تعابير نايكسان، «رستگارى»[٢] به‌عنوان اقدامى رهايى‌بخش و در نتيجه به‌عنوان شرط تحقق زندگى در آزادى توصيف شده است. اين رهايى، كاملا و منحصرا با نام و شخص عيسى مسيح به عنوان نجات‌بخش پيوند يافته است.[٣] اساسا اين رهايى كه از طريق عيسى مسيح صورت مى‌گيرد، رهايى از سلطه گناه و مرگ است و در اصل هر فردى در اين رهايى و رستگارى براساس توبه، تغيير كيش و ايمان شركت مى‌جويد.

رستگارى در نهايت حادثه‌اى است كه در آينده واقع خواهد شد و به واسطه آن مرگ مغلوب مى‌شود.[٤] اما در عين‌حال هديه‌اى است كه در زمان حاضر اعطا مى‌شود ...

با اين‌همه رستگارى را مى‌توان خوردن و آشاميدن دوستانه در ملكوت خدا توصيف كرد.[٥] ما درباره آسمانى جديد و زمينى جديد و شهر خدايى جديد، سخن مى‌شنويم.[٦]

از نگاه مسيحيت، انسان گرفتار هوا و هوس، زمانى طعم آزادى و نجات و رهايى را به‌طور كامل خواهد چشيد و آن‌گاه گام در مدينه فاضله خواهد نهاد كه «مسيح» در آخر الزّمان رجعت كند تا براى هميشه نجات انسان‌ها را تأمين و تضمين كند. «نجات و رهايى» به‌طور كامل خود را هنگام رجعت و آمدن دوباره مسيح به بشر مى‌نماياند.

[١]. هاروى كاكس، مسيحيت،( قم: مركز مطالعات و تحقيقات اديان و مذاهب، ١٣٧٨)، ص ١٤٩.

[٢]. اعمال رسولان، ٤، بند ١٢.

[٣]. انجيل لوقا، ٢، بند ١٨.

[٤]. روميان، ٨، بند ٤- ٢٣؛ مكاشفه: ٢١، بند ٤- ٧.

[٥]. لوقا: ٢٢، بند ٣٠.

[٦]. مكاشفه: ٢١، بند ١- ٥.