فرستاده شده‌ام تا حكومت خدا را مژده دهم (كه در مورد شخصى غير از عيسى عليه السّلام است). عيسى مسيح مى‌آموزد كه امپراتورى او، به اين جهان تعلّق ندارد و او براى پادشاهى و سلطنت برنمى‌گردد؛ بلكه او در بازگشت دوّم خود، براى داورى جهانيان (داورى شريران) خواهد آمد. در روايات اسلامى نيز از فرود حضرت عيسى، به‌عنوان داورى دادگر تعبير شده است. در هرحال به نظر مى‌رسد كه خود عيسى (ع) دولتى تشكيل نخواهد داد؛ بلكه او قضاوت و داورى جهانيان را برعهده خواهد داشت.

براساس نظريه پايان تاريخ فوكوياما، با پايان يافتن جنگ سرد و فروپاشى اردوگاه كمونيسم، عصر رقابت و حاكميت ايدئولوژى‌ها به سر آمده است و جامعه بشرى در آينده رو به «دموكراسى- ليبرال» مى‌رود. دموكراسى ليبرال، آخرين شكل حكومت و نقطه اوج و پايانى تاريخ خواهد بود. بر اين گمان در آينده، دولت‌ها و ملّت‌ها با پذيرفتن اين نظام، يكسان و شبيه به هم خواهند بود. انسان سرانجام در جهان مطلوب خود را مى‌يابد (شناسايى همگانى و برابر) و به‌طور كامل ارضا مى‌شود. در نهايت فرضيه فوكوياما به اين نتيجه نادرست منجر مى‌شود كه تاريخ انسانى تكامل مى‌يابد و كشورهاى پيشرفته‌تر به اقتصاد بازار محور و نظام سياسى ليبرال- دموكراسى روى مى‌آورند. اگر اين ديدگاه (پايان تاريخ) تا حدودى پذيرفته شود و وجود كاستى‌ها و ناكارآمدى‌هاى آن در رفع مشكلات جهان ثابت گردد؛ مى‌توان آن را آخرين حلقه از نظريات و انديشه‌هاى بشرى- قبل از ظهور مهدى (عج)- دانست.

از ديدگاه ماركس، دولت بازتاب مبارزه‌اى طبقاتى است كه در سطح زيربناى اقتصادى جامعه به وقوع مى‌پيوندد. منازعات سياسى در سطح دولت تنها بازتاب منازعات طبقاتى واقعى در جامعه هستند. دولت، تجسّم و تراكم علايق و منافع اقتصادى طبقه استثمارگر است. به‌عنوان ابزار سركوب آن طبقه در جامعه مدنى عمل مى‌كند و منافع طبقه پرولتاريا را به سود سرمايه‌داران سركوب مى‌كند. با دگرگونى وجوه توليد، دولت نيز دگرگون مى‌شود. با تحول شيوه‌هاى صنعتى و ... ديكتاتورى طبقه كارگر، به اضمحلال (زوال) دولت مى‌انجامد. ديدگاه ماركس داراى اشكالات و نقدهاى مختلفى است و جامعه موردنظر او، تحقّق نيافته و نخواهد يافت.