ششم. در روايتى آمده است: «خدا زمين را به وسيله حضرت مهدى (عج) پر از نور و روشنايى مى‌كند بعد از تاريكى و ظلمت آن ... و پر از علم و دانايى مى‌كند، بعد از جهل و نادانى».[١]

مقصود از تاريكى در اين روايت، تاريكى‌هايى است كه جامعه در اثر دورى از معارف حقّه و نداشتن بينش صحيح و گم كردن راه ارتباط با خدا، بدان مبتلا است و منظور از نور، معرفت خدا و پيغمبر و امام و درك حقايق و نور عقل و فطرت و وجدان است. همچنين مراد از جهل، همين نادانى و جهلى است كه امروز بر دنياى علم و صنعت مستولى شده و روزبه‌روز رو به افزايش است. مراد از علم نيز علوم حقيقى و دانش‌هايى است كه به انسان كمال مى‌بخشد و او را از نظر به ظاهر اين عالم، به باطن آن مى‌رساند و سبب خوف و خشيت از خدا و تقرّب و نزديكى به او مى‌گردد.[٢] بر اين اساس رشد دانش و علم در عصر ظهور، تا اندازه‌اى به انگاره‌هاى ياد شده نيز اشاره دارد.

٢- ٥. آرامش و گشايش (فرج)

يكى ديگر از آثار و بركات مهم دولت مهدوى- به خصوص براى شيعيان و مستضعفان عالم- فرج و گشايش در كارها، رفع سختى‌ها و گرفتارى‌ها و دست يافتن به آرامش و اطمينان است. آرامش خاطر و سكون و طمأنينه، گوهر كمياب انسان‌هاى معاصر است كه از صدها بيمارى روحى و روانى، افسردگى، پرخاشگرى، انواع سختى‌ها و ناكاميابى‌ها و ... رنج مى‌برند و در غرقاب ناملايمات و كمبودها دست و پنجه نرم مى‌كنند!! و تنها امام مهدى (عج) است كه مى‌تواند در برهه‌اى حسّاس از تاريخ، اين‌

[١].« يملأ اللّه به الأرض نورا بعد ظلمتها ... و علما بعد جهلها»: محمّد بن على صدوق، كمال الدين، ج ١، ص ٢٦٠، ح ٥؛ فضل بن حسن طبرى، اعلام الورى، ص ٣٩٩؛ محمّد باقر مجلسى، بحار الأنوار، ج ٣٦، ص ٢٥٣، ح ٦٩.

[٢]. ر. ك: لطف اللّه صافى، به سوى دولت كريمه، امامت و مهدويت، ج ٣، ص ٥٨.