آبادى شهرها و كشورها و در نتيجه رفع معضلات و كاستى‌هاى اقتصادى (فقر، بى‌كارى، ندارى و ...) است. پس تغيير مسير دادن اقتصاد از تأمين نيازهاى مادى صرف، به تقويت بعد روحانى و اخلاقى انسان‌ها و ريشه‌كن نمودن مفاسد و ناهنجارى‌هاى ناشى از اقتصاد ناصحيح است.

بر اين اساس از برنامه‌ها و اقدام‌هاى مهم دولت امام مهدى (عج)، پديد آوردن رفاه و آسايش اقتصادى و تشكيل يك جامعه واحد جهانى است. در اين جامعه همه مانند يك خانواده زندگى مى‌كنند و تقسيم جوامع به غنى و فقير و توسعه‌يافته، از بين مى‌رود و بشر به‌طور كلّى به رفاه اقتصادى، بى‌نيازى و عدالت اجتماعى دست مى‌يابد و همين، زمينه اساسى رشد و تعالى معنوى و فكرى انسان را فراهم مى‌سازد.

گفتنى است وضعيت اقتصادى جوامع در عصر «پيشاظهور» نابسامان و خطرناك است و مشكلات و معضلات فراوانى فراروى انسان‌ها به وجود آورده است. در روايات به پاره‌اى از اين كاستى‌ها و ناراستى‌هاى اقتصادى اشاره شده است:

«ثروتمندان توشه فقيران را مى‌دزدند و زكات را به مستحق نمى‌دهند. كم‌فروشى مى‌كنند و خداوند، گرانى و سختى را بر آنها حاكم مى‌سازد. حرام را سود و زكات را زيان مى‌دانند. با شريكان به خيانت معامله مى‌كنند. به سبب اشتغال به دنيا از آخرت باز مى‌مانند. مستمندان را پست مى‌شمارند. سود پول به سفته‌بازى ظاهر مى‌شود. بازرگانان به خوردن ربا كسب مى‌كنند و براى غير خدا انفاق مى‌كنند. به دنيا باهم مباهات مى‌نمايند. سرمايه كسب، دروغ‌گويى است. فقر و تنگدستى زياد مى‌شود. هيچ توانگرى، از بينوايى محرومان نمى‌ترسد. در معامله به يكديگر ظلم مى‌كنند. زياد حرام مى‌خورند. سود پول و باده‌فروشى را حلال مى‌شمارند. مال به دست كسى مى‌افتد كه اهليت آن را ندارد. مردمان شريف را از نظر مى‌اندازند و بر آنان تنگ مى‌گيرند.

زراعت فاسد مى‌شود و بركت مى‌رود. رشوه‌خوارى به نام هديه حلال مى‌شود. از راه كم‌فروشى زندگى را اداره مى‌كنند. همت مردم فقط براى شكم‌ها است و ...»[١]

[١]. ر. ك: حسن ميرجهانى طباطبايى، نوائب الدهور في علائم الظهور،( تهران: كتابخانه صدر، ١٣٧٦)، ج ١،- صص ١٦٦- ٢٨٦.