يكى از نكات بارز و روشن در مورد اين حاكمان و زمامداران جهان، اين است كه آنان از شهرها، كشورها و سرزمين‌هاى مختلفى هستند و منحصر به يك يا دو كشور و قوم نمى‌باشند و اين، جهانى و فراقومى بودن حكومت عدل مهدوى را مى‌رساند. در حديثى منسوب به اميرمؤمنان عليه السّلام تعداد اين افراد با نام شهرها و كشورهايشان آمده است.[٢]

همچنين يكى از وجوه مثبت و درخشان اين افراد، نفوذ و جايگاه ويژه آنان در ميان مردم است؛ چنان‌كه امام باقر عليه السّلام مى‌فرمايد: «گويا اصحاب و ياران امام قائم را مى‌بينم كه شرق و غرب را پر كرده‌اند. هيچ چيز در عالم پيدا نمى‌شود، مگر اينكه از آنها اطاعت مى‌كند (و هو مطيع لهم) و حتّى درندگان و پرندگان وحشى نيز مطيع آنان هستند.

همه چيز در روى زمين، خواهان به دست آوردن رضايت آنان است (يطلب رضاهم كلّ شى‌ء)؛ تا جايى كه قطعه‌اى از زمين بر قطعه‌اى ديگر افتخار مى‌كند و مى‌گويد: امروز مردى از ياران قائم (عج)، از روى من عبور كرد».[٣]

٣- ٤. نهاد كارگزار و اجرا

در سلسله مراتب اجرايى و سياسى در حكومت اسلامى، پس از امام و والى، والاترين قدرت در اختيار عامل (كارگزار) حكومت اسلامى قرار دارد. اين عنوان در زمان رسول اكرم صلى اللّه عليه و اله وضع شده بود و بر مأموران و كارگزاران حكومت- اعم از

[١]. ر. ك: حبيب اللّه طاهرى، سيماى آفتاب،( قم: زائر، ١٣٨٠)، ص ٢٣٧.

[٢]. ر. ك: سيد محمّد كاظم قزوينى، امام مهدى از ولادت تا ظهور،( تهران: آفاق، ١٣٧٩)، صص ٤٩٧- ٥٠٥.

[٣]. محمّد بن على بن بابويه( شيخ صدوق)، كمال الدين، ج، ص ٦٧٣، ح ٢٦٤؛ محمّد بن حسن حرّ عاملى، اثبات الهداة، ج ٣، ص ٤٩٤، ح ٢٤٨.