و خودمختارى و استقلال و شخصيت حقوقى داخلى خود را دارند. ايالات متحده امريكا و سوئيس و اتحاد جماهير شوروى سابق از اين الگو پيروى مى‌كردند. اين الگو هرچند مى‌تواند مشابهت‌هاى حكومتى با الگوى حكومتى امام مهدى (عج) داشته باشد؛ اما به دلايل شكلى و ماهوى تفاوت‌هايى با آن دارد. در الگوى فدرال، رؤسا و حاكمان ايالت‌ها، از طرف خود هر ايالت و با رأى مردم انتخاب مى‌شوند و در قوانين داخلى استقلال دارند و مجموع ايالت‌ها، رئيس كشور را برمى‌گزينند و ... اما در الگوى حكومتى امام زمان عليه السّلام- چنان‌كه خواهد آمد- حاكمان از سوى خود آن حضرت تعيين و نصب خواهند شد و بر جهان يك قانون (آن هم قانون الهى متخذ از قرآن) حاكم خواهد بود.

٣. دولت بزرگ اسلامى و جمهورى‌هاى آزادى و مستقل‌

براساس اين مدل و الگو، تلاش جهت جمع بين دولت‌هاى اسلامى و دولت بزرگ اسلامى است. دولت بزرگ اسلامى- كه نماينده اقتدارى واحد است- در جهان اسلام تشكيل مى‌شود؛ يعنى؛ با جمع بين جمهورى‌هاى آزاد و مستقل (دولت‌هاى اسلامى)، زير پرچم اسلام و اقتدارى واحد، اين دولت به وجود مى‌آيد. مبناى اين طرح، جمع بين واحدهاى سياسى فرد (دولت ملّى) و واحدهاى سياسى فراگير (دولت عقيدتى اسلامى) است و تنها راه حصول به اين هدف، تمسّك به انديشه اسلامى و وحدت بين مسلمانان است.[١] در اين رابطه گفتنى است: در عصر امام (عج) دولت‌ها و جمهورى‌ها معنا ندارند و تنها يك دولت با سرزمين‌ها و مناطق مختلف وجود دارد و حاكم و فرمانرواى جهان يك نفر است.

به نظر مى‌رسد اين سه الگو ترسيم‌كننده انگاره‌هاى موجود در حكومت جهانى حضرت مهدى عليه السّلام نيست و بهترين و نزديك‌ترين مدل به آن، الگوى حكومت امامت (خلافت و ولايت) است.

[١]. ر. ك: امام خمينى، وصيتنامه الهى- سياسى،( تهران: سوره، ١٣٧٦)، ص ٥٧ و ٥٨.