آينده جهان( دولت و سياست در انديشه مهدويت) - كارگر، رحيم - الصفحة ٢٤٠
كند، زمين به نور پروردگارش روشن مىگردد و مردم همگى بىنياز شوند».[١]
امام صادق عليه السّلام در تفسير آيه فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ أَيْنَ ما تَكُونُوا ...[٢] فرمود: « [سبقت بگيريد در نيكىها ...]، درباره قائم عليه السّلام و اصحابش نازل شده است».[٣] در روايتى آمده است: «هنگامىكه قائم آل محمد قيام كند، مىفرمايد: اى مردم! ما هستيم كسانى كه خداوند در قرآن وعده آنان را به شما داده است: «كسانى كه بر زمين حكومت مىكنند، نماز را برپا مىدارند و ...».[٤] ايندو روايت نيز به روشنى نشان مىدهد كه از اقدامات اساسى حضرت مهدى و ياران آن حضرت، برنامههاى اخلاقى، تربيتى و دينى و رساندن بشر به كمال معنوى و روحى است.
در روايتى آمده است: «زمين را از ... نور و برهان آكنده مىسازد»[٥] و نيز آمده است: «خداوند زمين را به دست قائم زنده و احيا مىگرداند؛ بعد از آنكه زمين با كفر ساكنانش مرده باشد».[٦] در روايات ديگر اشاره شده كه مرگ دلها، با ترك امر به معروف و نهى از منكر،[٧] قتل، گرسنگى (فقر) و ... بوده است. امام زمان (عج) به راستى كيمياگرى مىكند و با توجه به ولايت تكوينى، جامعه مرده و دلهاى زنگار گرفته را احيا
[١].« ان قائمنا اذا قام اشرقت الارض بنور ربّها و استغنى الناس»: ابى جعفر محمد بن حسن شيخ طوسى، كتاب الغيبة، ص ٤٦٨؛ محمد بن محمد بن نعمان شيخ مفيد، الارشاد، ج ٢، ص ٣٨١؛ محمد بن جرير طبرى، دلائل الامامة، ص ٢٦٠.
[٢]. بقره( ٢)، آيه ١٤٨.
[٣].« نزلت فى القائم و اصحابه ...»: محمد بن ابراهيم نعمانى، الغيبة، ص ٢٤١، ح ٣٧؛ سيد هاشم بحرانى، المحجّة فى ما نزل فى القائم الحجّة، ص ٣٩.
[٤].« اذا قام القائم من آل محمد يقول: ايّها النّاس! نحن الّذين وعدكم اللّه تعالى فى كتابه:\i الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ ...\E»: فرات بن ابراهيم كوفى، تفسير فرات كوفى، ص ٢٧٤، ح ٣٧١؛ محمد باقر مجلسى، بحار الانوار، ج ٥٢، ص ٣٧٣، ح ١٦٦.
[٥].« يملأ الارض عدلا و قسطا و نورا و برهانا ...»: احمد بن على طبرسى، الاحتجاج، ج ٢، ص ٢٩١؛ محمد بن ابراهيم نعمانى، الغيبة، ص ٢٣٧، ح ٢٦؛ محمد باقر مجلسى، بحار الانوار، ج ٥٢، ص ٣٥٠.
[٦].« يحيى اللّه عزّ و جلّ بالقائم عليه السّلام[ الارض] بعد موتها بكفر اهلها»: سيد شرف الدين حسينى، تأويل الآيات الظاهرة، ص ٦٣٨؛ سيد هاشم بحرانى، المحجّة فى ما نزل فى القائم الحجّة، ص ٣٧٦.
[٧]. ر. ك: جلال الدين سيوطى، العرف الوردى، ص ١١٢.