با تشكيل دولت مهدوى و فروپاشى قدرت‌هاى باطل (كفر و فساد)، جنگ‌ها به پايان مى‌رسد و ديگر قدرتى باقى نمى‌ماند كه بعد از آن با ارتش مهدى، مقابله كند. مردم نيز همه طرفدار و علاقه‌مند به حضرت هستند. در واقع نيروى نظامى روبه كاستى مى‌رود و سازوبرگ جنگى، در بازارها بدون تقاضا مى‌گردد و در نتيجه ارزان و بى‌خريدار مى‌شود. امام على عليه السّلام مى‌فرمايد: «... جنگ‌ها به پايان مى‌رسد» و زمخشرى نقل مى‌كند:

«يكى از نشانه‌هاى قيام [مهدى‌] اين است كه از شمشيرها به جاى داس استفاده مى‌شود»[٢].

ح. كاربرد قدرت براى اقامه حق‌

براساس آموزه‌هاى بنيادى و اصلى دين اسلام، هدف از استفاده از قدرت، به پا داشتن حق و دفع باطل است. سيره پيامبر صلّى اللّه عليه و اله، حضرت على عليه السّلام و امام حسين عليه السّلام و منش امام مهدى (عج) بيانگر اين انگاره است. دين اسلام در عرصه عمل و رفتار اجتماعى، براى حق بالاترين ارزش را قائل است و در مقام كاربرد قدرت، معتقد است كه آن‌را بايد براى به‌پا داشتن حق و نفى باطل مورد استفاده قرار داد (برعكس تمامى دولت‌هاى باطل در همه دوران‌هاى تاريخ كه قدرت را براى نفع شخصى، رسيدن به مقام و ثروت و شهرت و نابودى رقيبان و ... به كار برده‌اند). امام على عليه السّلام پس از كسب خلافت فرمود: «...

اين كفش پاره در نزد من دوست‌داشتنى‌تر از حكومت بر شما است؛ مگر اينكه حقى را به‌پا دارم و يا باطلى را دفع كنم»[٣]. همچنين از ديدگاه اسلام كاربرد بنيادين قدرت براى تحقق عدالت و نفى ظلم است‌[٤]. پس از آنكه حضرت قيام كرد و ظلم و فساد را از بين برد

[١].« ... و هى آخر خارجة تخرج على قائم آل محمد صلّى اللّه عليه و اله»: محمد بن مسعود عياشى، تفسير عياشى، ج ٢، ص ٦١، ح ٤٩؛ بحار الانوار، ج ٥٢، ص ٣٤٥، ح ٩١.

[٢]. ر. ك: نجم الدين طبسى، چشم‌اندازى به حكومت مهدى( عج)،( قم: بوستان كتاب، ١٣٨٠)، ص ١٢٦ و ١٢٨.

[٣]. ابو حامد بن ابى الحديد معتزلى، شرح نهج البلاغه،( قم: كتابخانه مرعشى، ١٤٠٤)، ج ٢، ص ١٨٥.

[٤]. عباس نبوى، فلسفه قدرت،( تهران: سمت، ١٣٧٩)، ص ٣١٣ و ٣٢٣.