كسى از سلاطين اسلاميان،		ز عبّاسيان تا بعثمانيان،
ز سامانى و غزنى و ديلمى،		ز سلجوق و خوارزمى و فاطمى،
ز صدر سلف تا بگاه خلف،		موفّق نگرديد بر اين شرف،
مگر اندر اين عصر كآمد پديد،		چنين طرح محكم ز راى سديد،
گرت زين بد آمد گناه منست،		كه اين شيوه آئين و راه منست،
برين زاده‌ام هم برين بگذرم،		وزين فخر بر چرخ سايد سرم،
اگر شاه را بود حسّى نهان،		مرا ساختى بى‌نياز از جهان،
وگر از مسلمانيش بود بهر،		بنيكى مرا شهره كردى بدهر،
چو در خون او جوهر شرك بود،		ز توحيد اسلام خشمش فزود،
پشيزى به از شهريارى چنين،		كه نه كيش دارد نه آئين و دين،
تو تا باشى از خسرو نامور،		مرنجان كسى را كه دارد هنر،
بويژه كه باشد ز روشن دلى،		بجان دوستدار نبىّ و على،
يكى نامدارى ز ايران منم،		كه خو كرده در جنگ شيران تنم،
قلم دارم و علم و فرهنگ و راى،		نژاد بزرگان و فرّ هماى،
بگاهى كه آمد تميزم پديد،		روانم بدانش همى بد كليد،
ز گيتى نجستم بجز راستى،		نگشتم بگرد كم و كاستى،
همه خير اسلاميان خواستم،		دلم را بنيكى بياراستم،

حاجى شيخ احمد «روحى» كرمانى دومين پسر مرحوم شيخ العلما ملا محمد جعفر[١] بود و در حدود ١٢٧٢ هجرى قمرى (٦- ١٨٥٥ ميلادى) تولد يافت. «روحى» نام مستعارى بود كه وى تحت آن نام اشعارش را مى‌نوشت و همچنين وى يك سخنران فصيح و فردى فاضل بود. وى همراه دوستش ميرزا

[١] - ملا محمد جعفر يك عالم برجسته بود و يكى از اوّلين طرفداران نهضت آزاديخواهى در ايران، و تا سن ٧٠ سالگى در قيد حيات بود. در اوايل سلطنت ناصر الدين شاه، وى به اتهام بابى بودن توسط خان بابا خان، حكمران كرمان، زندانى گرديد. وى در ١٣١١ هجرى قمرى( ٤- ١٨٩٣ ميلادى) وفات يافت. بزرگترين پسر وى، شيخ مهدى بحر العلوم يكى از نمايندگان كرمان در مجلس اوّل بود و نماينده بم در مجلس دوم.

پسر دوم وى شيخ احمد فرد موردنظر در اين يادداشت است. پسر سوم وى شيخ محمود افضل الملك بود كه به قسطنطنيه رفت و در آنجا يكى از مريدان نزديك سيد جمال الدين گرديد. پس از دستگيرى برادرش، وى به دستور سيد جمال الدين، جهت آزادسازى وى و همراهانش تلاش نمود امّا قتل ناصر الدين شاه و بدنبال آن سرنوشت برادرش وى را مجبور ساخت كه مدتى پنهان گردد تا آنكه سرانجام به كرمان بازگشت. پسر چهارم، شيخ عبد القاسم در ماجراى استنطاق ميرزا رضا ذكرش مى‌رود و اندكى بعد در اين يادداشت. وى اكنون در كرمان است.