اوّل اوت ١٩٠١: از سوم آوريل به عوض ماليات موجود داخلى، در مورد صادرات و واردات مالياتى يكسان به ميزان ٥% بهاى اعلام شده كالا و نيز عوارض راهدارى براى هر بار قاطر به ميزان ٢٢ شاهى و بى‌توجه به نوع و ماهيت كالاها وضع گرديده است.

سوم سپتامبر ١٩٠١: «كلنيشه سايتونگ»، مورخ ٢١ اوت، گزارش مى‌كند نهضت انقلابى گسترده‌اى شكل گرفته و به سبب نارضايى فزاينده از حكومت، خاصه در باب آغاز مذاكره جهت استقراضى جديد از روسيه، تقويت گرديده است. ادعا مى‌شود درگيرى كوچكى در تهران روى داده است. گفته مى‌شود موجب اين آشفتگى‌ها افرادى از نزديكان شاه هستند و شاه مستمرا نامه‌هاى تهديدآميزى را بر ميز كارش مى‌يابد كه خاصه عليه امين السلطان بوده و وى را به فروش مملكت و ناتوانى در انجام اصلاحات متهم مى‌سازند. در ١٤ سپتامبر، اين شايعات رسما از جانب حكومت تكذيب گرديد. امّا، در ٧ اكتبر «تهران گازت»(Tihran Gazette) اعتراف كرد جزوات و اعلانهايى انقلابى، هرچند غيرمهم، انتشار يافته. همين جريده اعلام داشت كه چهار تن به اتهام نگارش اين جزوات دستگير و تبعيد گرديده‌اند.

٩ اكتبر ١٩٠١: «تايمز» حاوى مقاله‌اى بلند پيرامون حضور بريتانياى كبير در خليج فارس بود. اين مقاله اعلام مى‌داشت كه انگلستان مسئوليت حفاظت اين آبراه را متقبل گرديده و نمى‌تواند به تركيه اجازه دهد كه بر كويت و بحرين اعمال حاكميت كند. در بخش ديگرى از اين نشريه آمده بود كه روسيه در حال تمهيد برقرارى ارتباط بين خطآهن ماوراى خزر با خراسان، از طريق عشق‌آباد و مشهد، است و بنا دارد كه تقريبا بلافاصله پس از اين كار شعبه‌اى از بانك روسيه در مشهد افتتاح كند.

اين نشريه همچنين گزارش كرده بود كه ناآرامى عظيمى بين طبقات دولت حاكم است.

١٠ اكتبر ١٩٠١: خبرنگار مقيم تايمز در لندن مفاد مقاله‌اى از نشريه «برژويا ويدوموستى»(Birzheviya Viedomosti) چاپ سن‌پترزبورگ را، كه سخنگوى «ام. دى ويت»(M .de Witte) پيرامون مسئله خليج فارس است، گزارش داده است. اين مقاله با لحنى جسارت‌آميز پس از بحث در باب برخورد انگليس و تركيه بر سر كويت، سرسختانه اعلام داشته است كه «تصميم نهايى نه با انگلستان است، نه با آلمان و نه با تركيه كه به حمايت آلمان متكى است، بلكه رأى نهايى با روسيه است كه هم‌اينك سفاين تجارى آن در تماس منظم با بنادر خليج فارس هستند.» اين ارگان روسى‌