قرار مى‌داد. اگرچه وى يك مجتهد بود، امّا قلبا فردى روشنفكر بوده و عادت داشت بذر ترديد را در اذهان مردم بكارد و اعتقاد آنها به خرافات رايج را از بين ببرد و او در «بيدارى» بخش عظيمى از افرادى كه بعدها قهرمان آزادى ايران گرديدند، دخيل بود. حاجى ميرزا احمد كرمانى و سيد حسن صاحب الزمانى، كه در يادداشت قبل ذكر آنها رفت، از جمله پيروان وى بودند و نيز بسيارى از مشروطه‌خواهان برجسته زمان حاضر. سيد محمد طباطبايى در اصل از پيروان وى بود، امّا بعدها عقايد او را، به عنوان يك مرتد نسبت به پدرش سيد صادق، كه علنا وى را به عنوان يك كافر تكفير نمود، محكوم ساخت. مع‌هذا، اين محكوم ساختن، منهاى رنجاندن وى، عملا بر حيثيت وى افزود و شمار پيروان و تحسين كنندگانش را افزايش داد. نه فقط شاهزادگانى همچون نايب السلطنه، و وزرايى همانند امين السلطان، بلكه حتى شخص ناصر الدين شاه به ملاقات وى آمدند و او تمامى آنها را، بدون هيچگونه جلوه‌فروشى، در خارج از منزلش در حسن‌آباد مى‌پذيرفت بدون آنكه بين دون‌رتبه‌ترين و عالى‌رتبه‌ترين آنها تفاوتى قائل گردد. فقط در مورد شخص شاه، وى جهت استقبال از جاى برمى‌خاست و اين امتيازى بود كه براى هيچ‌كس ديگر قائل نمى‌گرديد. يكبار نظام السلطنه- در آن موقع وزير ماليه و بعدها نخست‌وزير- به ديدار وى آمد و او را طبق معمول نشسته بر شن در خارج از منزلش يافت در حاليكه مريدانش وى را محاصره كرده بودند. در پاسخ به كرنش احترام‌آميز وزير، شيخ هادى صرفا گفت «سلام عليك!» سپس وزير روى زمين لخت، در حدود يك متر دور از وى، نشست و او بدون آنكه بلند شود يا حركتى كند صرفا اين كلمه را پراند «يا اللّه!» و سپس صاحب قهوه‌خانه مجاور را، كه سيدى از آشنايان وى بود، ندا داد كه چاى و يك قليان بياورد، همانگونه كه عادت وى بود هنگامى كه ميهمانان وى خواستار نوشيدنى جهت رفع خستگى بودند. و يك قليان عادى و معمولى‌ترين فنجان چاى آورده شد. در اين موقع نظام السلطنه اجازه خواست كه جهت تهيه و سرو چاى اسباب و لوازم از منزل وى آورده شود، كه شيخ پاسخ داد: «هرطور كه ميلتان است»، و بيدرنگ يك سماور نقره و سرويس چاى‌خورى زيبا و زيباترين قليانها، توسط خدمتكاران وزير از منزل وى آورده شدند.

شيخ هادى داراى پسران متعدد بود. ميرزا مهدى كه اكنون در وزارت عدليه است؛ و حاجى شيخ تقى، كه يك مجتهد بود و فرزندش شيخ محسن يكى از مشروطه‌خواهان برجسته بود كه پس از كودتا در سفارت بريتانيا پناه گرفت و بعدها به قفقاز گريخت و پس از استعفاى محمد على (شاه. م) و اعاده مشروطيت يكى از اعضاى «هيئت عاليه» بود. وى فرزندانش را مجبور ساخت كه با