بيآزرد و افسرد و از خود براند،		بگيتى بجز نام زشتى نخواند،
تو اى شه چنين راه دين سد مكن،		بخيره همى نام خود بد مكن،
كه ناگه برآرى دلم را ز جاى،		همه دودمانت برآرم ز پاى،
بگويم سخنهاى ناگفتنى،		بسنبم گهرهاى ناسفتنى،
كه چون بود بيخ و تبار قجر،		چگونه بشام آوريدند سر،
بتاتار بهر چه آميختند،		ز شام از براى چه بگريختند،
مرا هست تاريخى اندر اروپ،		بقوّت فزونتر ز توپ كروپ،
مبادا كه آن نامه افشان شود،		كه بيخ و تبارت پريشان شود،
همان به كه خاموش سازى مرا،		ز كينه فراموش سازى مرا،
همى خواستم تا كه اسلاميان،		بوحدت ببندند يكسر ميان،
همه دوستى باهم افزون كنند،		ز دل كين ديرينه بيرون كنند،
مر اسلاميان را فزايد شرف،		نفاق و جدائى شود برطرف،
در اسلام آيد بفرّ حميد،		يكى اتّحاد سياسى پديد،
شود ترك ايران و ايران چو ترك،		نماند دوئى در شهان سترك،
همان نيز دانندگان عراق،		بسلطان اعظم كنند اتّفاق،
ز دلها زدايند اين كينه زود،		نگويند سنّى و شيعى كه بود،
و زان پس بگيرند گيتى بزور،		ز جان مخالف برآرند شور،
ابا چند آزاده مرد گزين،		نبشتيم بس نامهاى متين،
روانه نموديم سوى عراق،		كه برخيزد از عالم دين نفاق،
بنيروى دادار جان‌آفرين،		همه برنهادند امضا برين،
ببخشيد حسن‌اثر نامه‌ها،		كه خام و نپخته نبد خامه‌ها،
سپاسم ز يزدان پيروزگر،		كه اين نخل امّيد شد بارور،
نوشتند ز ايران و هم از عراق،		كه از دل بشستيم گرد نفاق،
همه جان فداى شريعت كنيم،		بسلطان اسلام بيعت كنيم،
گذاريم قانون بيگانگى،		بگيريم آئين فرزانگى،
ازين پس همه كفر سازيم پست،		بياريم گيتى سراسر بدست،