پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٤٨ - بالا گرفتن كار بنى عباس و موضعگيرى امام صادق عليه السلام

فعاليّت‌هاى خود ادامه دهد.

سپس مى‌بينيم كه امام عليه السّلام پس از آنكه با مسأله معلّى بن خنيس به اين صورت كه گذشت برخورد نمود و از رويارويى سرباز زد، به كوفه مسافرتى كرد كه اين مسافرت باعث زيادى ياران و شيعيان آن حضرت گرديد. و به اين خاطر كه امام عليه السّلام مى‌دانستند كه سفّاح اكنون امكان مواجه شدن با امام صادق عليه السّلام را ندارد. چرا كه به نفع سياست او كه از نام امام صادق عليه السّلام بهره‌ها جسته نبود.

بلكه مى‌بينيم كه سفّاح حتّى در فكر مواجهه با بنى حسن هم نبود كه گزارش‌هايى از در پى انقلاب بودن آنان به دست او رسيده بود.

امام صادق عليه السّلام پس از رسيدن به كوفه دست به چند فعاليّت زد. از جمله:

امام صادق عليه السّلام براى خواصّ شيعه توضيح داد كه اين حكومت جديد با حكومت سابق يعنى بنى اميّه هيچ فرقى ندارد. چرا كه بعضى از شيعيان به اشتباه افتاده بودند و گمان مى‌كردند كه روابط امام صادق عليه السّلام و بنى عبّاس روابط حسنه‌اى است و به خاطر همين بود كه بعضى از خواصّ از امام درخواست كرده بودند تا براى اينكه در اين دولت جديد بنى عبّاس شغلى پيدا كنند واسطه شود.

هنگامى كه امام صادق عليه السّلام از اين كار امتناع كردند، او گمان كرد كه امام صادق عليه السّلام از اين جهت او را اجابت نكرده كه مى‌ترسيد كار كردن در دستگاه دولتى او را در ظلم گرفتار كند. اينجاست كه مى‌گويد: به منزل خود بازگشتم و به تفكّر پرداختم. با خود گفتم: گمان نمى‌كنم كه آن حضرت مرا از اين كار منع كرده باشد، مگر از ترس اينكه روزى به ظلم و جور گرفتار شوم. به خدا قسم به سوى امام صادق عليه السّلام خواهم رفت و به او قول خواهم داد و قسم بر طلاق زنان و آزادى بردگان و قسم‌هاى شديد خواهم خورد كه من هرگز دست به ظلم و