پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٣٩ - موضع امام صادق عليه السلام در برابر ساير علويان

موضع امام صادق عليه السّلام در برابر ساير علويان‌

امّا علويانى كه عبّاسيان در اجتماع ابواء پيش از پيروزى خود آنان را فريفته و در آن زمان با محمّد بن عبد اللّه به عنوان خليفه مسلمانان بيعت كرده بودند، به پيشنهاد ابو سلمه پاسخ مثبت دادند. عبد اللّه بن حسن بسيار از اين پيشنهاد خوشحال شد و به نزد امام صادق عليه السّلام رفت و بشارت اين پيشنهاد را به آن حضرت داد.

مسعودى مى‌گويد: فرستاده ابو سلمه از نزد امام صادق عليه السّلام خارج شد و به سراغ عبد اللّه بن حسن رفت و نامه را به او داد. او نامه را گرفت و خواند و بسيار از آن نامه خوشحال شد. فرداى آن روز كه نامه به دست او رسيده بود، سوار بر مركب شد و به منزل ابو عبد اللّه جعفر بن محمّد صادق عليه السّلام رفت. وقتى امام صادق عليه السّلام او را ديد، آمدنش را به خانه خود گرامى داشت و او را به كنيه صدا زد و گفت: «اى ابا محمّد، حتما امر مهمى پيش آمده است كه تو را به اينجا آورده؟

عبد اللّه محض پاسخ داد: آرى، بزرگتر از آن است كه به وصف درآيد، امام صادق عليه السّلام به او فرمودند: اى ابا محمّد آن امر مهم چيست؟

عبد اللّه پاسخ داد: اين نامه ابو سلمه است كه مرا به خلافت مى‌خواند.

شيعيان ما از اهل خراسان نيز به نزد او آمده‌اند، امام صادق عليه السّلام در پاسخ او فرمود: اى ابا محمّد از كى تا به حال اهل خراسان شيعه تو شده‌اند؟ آيا تو ابو مسلم را به خراسان فرستاده‌اى؟ آيا تو آنان را به پوشيدن لباس سياه دستور دادى؟ اين‌ها كه به عراق آمده‌اند، آيا به خاطر تو آمده‌اند يا تو به دنبال آنان فرستاده‌اى و يا كسى از آنان را مى‌شناسى؟

عبد اللّه بن حسن در سخن با امام صادق عليه السّلام به منازعه پرداخت تا اينكه گفت: مردم پسرم محمّد را مى‌خواهند. چرا كه او مهدى اين امّت است.