پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٥٧ - ٣ محور روحى و اخلاقى

به شكايت بردن نزد حكّام جور منتهى شود. كارى كه آن حضرت بسيار از آن نهى مى‌فرمودند.

سعيد بن بيان گويد: در حالى‌كه من و يكى از خويشاوندانم در مسأله ميراث باهم اختلاف داشتيم، مفضّل بن عمر از اصحاب امام صادق عليه السّلام بر ما گذشت. او مدّتى در نزد ما توقّف كرد و سپس به ما گفت به منزل من بياييد. ما به منزل او رفتيم و او با چهارصد درهم، كه از پول خود به ما داد، ميان ما آشتى ايجاد كرد و از هركدام از ما قول گرفت كه با طرف مقابل دعوا را خاتمه بدهد.

مفضّل گويد: امّا آن پول از مال خودم نبود. بلكه امام صادق عليه السّلام به من دستور داده بود اگر ديديم دو نفر از شيعيان ما درباره مسائل مادّى باهم درگيرى پيدا كرده‌اند، بين آن‌ها را اصلاح كنيم و از مال آن حضرت به آن‌ها بپردازيم. اين چهارصد درهم از مال امام صادق عليه السّلام بوده است‌[١].

اين روش گامى عملى در تقويت آن دستور سابق بوده است كه مردم را از شكايت بردن به حكّام جور منع مى‌كرده است.

آن حضرت مردم را بر صله رحم بسيار تشويق مى‌نموده‌اند. از ديگر روش‌هاى نيكو و مكارم اخلاقى آن حضرت اين بود كه هركس با آن حضرت قطع رابطه مى‌كرد آن حضرت با او ارتباط برقرار مى‌كرد و هركس را كه به آن حضرت بدى روا مى‌داشت، به سرعت مى‌بخشيد. چنانكه در روايت آمده است كه بين امام عليه السّلام و بين عبد اللّه بن حسن سخنى درگرفت. عبد اللّه بن حسن در كلام خود با امام صادق عليه السّلام تندى كرد. سپس هردو از هم جدا شده و به مسجد رفتند. آنان دم در مسجد با يكديگر برخورد كردند. امام صادق عليه السّلام به‌

[١] . اصول كافى ٢/ ٢٠٩.