پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٩٦ - امام صادق عليه السلام در ملكوت اعلى

نمى‌خوانى؟! كه مى‌فرمايد: وَ الَّذِينَ يَصِلُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَ يَخافُونَ سُوءَ الْحِسابِ‌؛ و آنان كه آنچه را خدا به پيوستنش فرمان داده مى‌پيوندند و از پروردگارشان مى‌ترسند و از سختى حساب بيم دارند[١].

امام صادق عليه السّلام بالاترين حدّ پايبندى را به دين اسلام داشته و به تمام ارزش‌ها و اهداف اين دين بزرگ ايمان داشته‌اند. آن حضرت از عواطف و هواهاى نفسانى به دور بودند. آن حضرت در آخر عمر شريف خود به نيكويى كردن به مردى وصيّت مى‌كنند كه قصد كشتن آن حضرت را داشته است. چرا كه احسان به آن شخص مستلزم انجام فريضه واجب صله رحم است كه خداوند متعال همگان را به آن سفارش كرده است.

ب- آن حضرت وصاياى خاصّى نيز داشته‌اند. ايشان امر امامت مردم را به پنج نفر واگذار كردند كه عبارت از: منصور دوانيقى، محمّد بن سليمان، عبد اللّه، فرزند بزرگوارشان امام موسى بن جعفر عليه السّلام و همسر گرامى آن حضرت بانو حميده بودند.

امام عليه السّلام اين وصيّت را براى حفظ و نگهدارى امام كاظم عليه السّلام از حيله و دشمنى حكومت ستمگر بيان فرمودند كه به زودى نيز اندكى بعد از وفات آن حضرت سرّ اين كار معلوم شد، آنجا كه منصور به عامل يثرب نامه‌اى نوشت و دستور داد تا وصىّ امام عليه السّلام را به قتل برساند، حاكم يثرب در جواب نامه منصور نوشت او به پنج نفر وصيّت كرده است كه تو هم يكى از آن‌ها هستى.

منصور در جواب او گفت: راهى براى كشتن اين عدّه وجود ندارد[٢].

ج- آن حضرت تمام وصاياى واقعى خود را به فرزندش امام‌

[١] . غيبت طوسى/ ١٩٧، بحار الانوار ٤٧/ ٢٧٦.

[٢] . كافى ١/ ٣١٠، ر. ك مناقب آل ابى طالب ٤/ ٣٤٥.