پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٩٢ - امام صادق عليه السلام در ملكوت اعلى

بارها اين كار را كرده بود و هربار نيز قصد كشتن آن حضرت را داشته است‌[١].

در حديثى كه در پى مى‌آيد، امام صادق عليه السّلام عمق فاجعه‌اى كه در آن شرايط با آن رودررو بوده و آزارى كه منصور بر آن حضرت وارد مى‌كرده است اين‌گونه تصوير نموده است. عنبسه نقل نموده است: از امام صادق عليه السّلام شنيدم كه مى‌فرمود:

من تنهايى و به ستوه آمدنم از مردم مدينه را به نزد خداوند شكوى مى‌كنم. تا آن هنگام كه شما ياران، نزد من بياييد و من از ديدارتان شادمان گردم، اى كاش كه اين طاغوت به من اجازه مى‌داد تا من در طائف ساختمانى اختيار كرده در آن ساكن شده و شما يارانم را در آن ساكن مى‌كردم و به او تضمين مى‌دادم كه از جانب ما هيچ مشكلى براى او ايجاد نخواهد شد[٢].

امام صادق عليه السّلام در ملكوت اعلى‌

در زمان منصور دوانيقى بلاها و محنت‌ها يكى پس از ديگرى بر نواده پيامبر و شخصيّت بزرگ انديشه اسلامى امام صادق عليه السّلام باريدن گرفت. آن حضرت انواع محنت‌ها و بلايايى كه علويان متحمّل آن مى‌شدند يا خود آن حضرت متحمّل آن فشارها و بدرفتارى‌ها مى‌شدند به چشم مى‌ديدند.

طاغوت زمان گاه و بيگاه آن حضرت را به حضور خود مى‌طلبيد و با ناسزاگويى و تهديد با آن حضرت برخورد مى‌كرد. او احترام مقام علمى و بزرگى سنّى امام صادق عليه السّلام، همچنين روگردانى آن حضرت از دنيا و ميل آن‌

[١] . كافى ٢/ ٥٥٩ و ٦/ ٤٤٥ و به نقل از آن الخرائج و الجرائح ٢/ ١٩٥، تاريخ مدينة الدّمشق ١٩/ ٥١٦.

[٢] . كافى ٨/ ٢١٥، رجال كشّى ٣٦٥، بحار الانوار ٤٧/ ٨٥.