پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٠٢ - تأكيد بر روابط برادرانه

يكديگر را دربرگيرند، به آنان گفته مى‌شود كه تمام گناهان گذشته شما بخشيده شده است، پس عمل از سر گيريد، و آن‌گاه كه اين دو مؤمن مشغول صحبت با يكديگر مى‌شوند، ملائكه موكّل بر آن‌ها به يكديگر مى‌گويند از اين دو دور شويد كه اين دو سرّى دارند كه خداوند متعال آن را پوشانيده است.

راوى روايت، اسحاق گويد: به امام صادق عليه السّلام عرض كردم: خداوند مرا فداى شما گرداند، با توجّه به آيه قرآن كه مى‌فرمايد ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ؛ [آدمى‌] هيچ سخنى را به لفظ درنمى‌آورد مگر اينكه مراقبى آماده نزد او [آن را ضبط مى‌كند][١] آيا كلمات آن‌ها توسّط ملائكه نگاشته نمى‌گردد؟! يونس گويد: امام صادق عليه السّلام آه بلندى كشيدند. سپس آنقدر گريستند تا اينكه محاسن مباركشان از اشك چشمشان تر شد و فرمودند:

اى اسحاق، خداوند تبارك و تعالى به جهت بزرگداشت اين دو مؤمن به ملائكه‌اش دستور مى‌دهد در هنگام ملاقات آن دو با يكديگر از آنان دورى گزينند. البتّه اگرچه ملائكه موكّل بر اين دو نفر كلمات آن‌ها را نمى‌شنوند و نمى‌نويسند. امّا خود خداوند كه عالم بر همه اسرار و نهانى‌هاست، كلام آن‌ها را مى‌شنود و نگهدارى مى‌كند[٢].

تأكيد بر روابط برادرانه‌

امام صادق عليه السّلام همواره به تعميق و ريشه‌دار كردن روابط برادرى دينى و خدايى پرداخته و راهنمايى‌هاى مناسبى كه موجب افزايش پيوستگى و تفاهم بوده به آنان ارائه مى‌كرده است. از آن جمله است حديث شريفى كه به خيثمه‌

[١] . ق/ ١٨.

[٢] . كافى ٢/ ١٨٤، بحار الانوار ٧٦/ ٣٥، وسائل الشيعة ٨/ ٥٦٣.